Jan Izydor Sztaudynger urodził się 28 kwietnia 1904 w Krakowie i tam mieszkał. W jego żyłach płynęła krew polska, niemiecka, francuska i przez całe swoje życie był niezwykle ciekawą osobistością. Już jako 9 letni chłopiec napisał wierszem wypracowanie o wakacjach co zadziwiło jego kolegów i nauczyciela. Był mężem Zofii Jankowskiej i ojcem Anny Sztaudynger - Kaliszewicz, doktor socjologii oraz propagatorki jego twórczości, autorki wspomnień o ojcu “Życie nie jest fraszką: opowieść o pasjach, przyjaźniach i przesądach Jana Sztaudyngera” (1994) i ekonomisty Jana Jacka Sztaudyngera, profesora nadzwyczajnego Katedry Ekonometrii na Wydziale Ekonomiczno-Socjologicznym Uniwersytetu Łódzkiego.

Po wybuchu pierwszej wojny światowej ewakuował się wraz z rodzicami do Brna na Morawach, gdzie kontynuował naukę na Prywatnych Polskich Kursach Gimnazjalnych. W roku 1915 Sztaudyngerowie wrócili do Krakowa, gdzie Jan podjął naukę w Gimnazjum im. Króla Jana Sobieskiego. Jego nauczycielami byli Zenon Klemensiewicz, późniejszy wybitny językoznawca czy Leon Chwistek, znakomity matematyk i logik. W latach gimnazjalnych Jan Sztaudynger zaprzyjaźnił się z Wojciechem Natansonem, z którym znalazł wspólną pasję - czytanie książek. Ze wspomnień Natansona wynika, że już wtedy Jan Izydor miał skonkretyzowaną drogę życiową: 

„Gdy przed maturą niejeden wahał się, kim będzie, Sztaudynger nie miał najmniejszych wątpliwości. Pod ławką w czasie lekcji pisywał długie i kunsztowne poematy - najczęściej miłosne”.

W szóstej lub w siódmej klasie zaczął tłumaczyć wiersze Horacego i tym okresie powstały pierwsze fragmenty, zamknięte w szkielecie rymów, tłumaczenia Księcia Homburgu Kleista. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury studiował jednocześnie polonistykę i germanistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim.

W latach 1928-1935 Sztaudynger pracował jako nauczyciel szkół średnich gdzie organizował teatry lalkowe. W latach 1937-1939 pracował jako pracownik Kuratorium Szkolnego w Poznaniu i jednocześnie był wykładowcą na Uniwersytecie Poznańskim. Po wojnie osiadł w Szklarskiej Porębie, a następnie przeniósł się do Łodzi, gdzie do roku 1954 pracował w Państwowej Szkole Dramatycznej Teatru Lalek. Był także współorganizatorem teatrów oraz, w latach 1950-1954, redaktorem czasopisma “Teatr Lalek”. Od 1954 do 1970 r. mieszkał w Zakopanem. Tłumaczył również z literatury niemieckiej (m.in. Johanna Wolfganga Goethego).

W roku 1954 w Bibliotece satyry wydawnictwa Czytelnik, ukazał się tomik fraszek “Piórka”. Początkowy nakład wynosił 5000 egzemplarzy, jednak gorące przyjęcie ze strony czytelników sprawiło, iż wyprzedano 65 000 egzemplarzy w przeciągu trzech lat. Od tej pory poeta zaczął więcej uwagi poświęcać temu gatunkowi literackiemu. Przytoczmy w tym miejscu słowa Stanisława Czernika, będące próbą wyjaśnienia zainteresowania pisarza fraszkami:

„Sztaudynger chciał wyprostować nieco wykoślawione pojęcie fraszki i przywrócić jej znaczenie poetyckie”.

W ostatnich latach życia Jan Sztaudynger zmagał się z ciężką chorobą. Dwudziestokrotnie leżał w szpitalach m.in. w Krakowie, Łodzi i Warszawie. Umarł w Klinice Neurologicznej w Krakowie 12 września 1970r. Pochowano go na cmentarzu Salwatorskim trzy dni później.

Zapraszam do spotkania z wybranymi przeze mnie fraszkami Sztaudyngera.

Miły czytelniku…
Miły czytelniku, upraszam cię wielce,
Nie pij fraszek haustem - sącz je po kropelce.

• A kiedy strzyżesz owieczki, opowiadaj im bajeczki.
• Aby się oprzeć o ideały, trzeba, by one się opierały.
• Ach, już nie jedna jak but głupiutka, wystrychnęła mędrca na dudka.
• Adam ujrzawszy, że Ewa jest naga, innego raju już się nie domaga.
• Alimenta – to niespodziana rozkoszy pointa.
• Amor – to jest naturalne – lubi czyny amoralne.
• Amplituda – Najmilsza amplituda – od uda do uda.
• Ani się nie spodziały, a już się spodziewały. 

• Bardziej potrafi nam popsuć krew pchła niźli lew.
• Bądź sprawiedliwy dla innych Panie, dla siebie proszę o zmiłowanie…
• Boją się ciszy, wtedy się własne serce słyszy.
• Boże, bądź ślepy i głuchy, idę do ładnej dziewuchy!
• Bóg mowę nam wymyślił dla ukrywania myśli.
• Bóg tyle hożych dziewek stwarza, a potem wszyscy huzia na dziwkarza.
• Brak okazji, odwagi, ochoty – powody niejednej cnoty.
• Był las, wrzos i mech, powiedziała: “Niech”.

• Co robimy od stuleci? Dzieci…
• Czas krok po kroku nam zmienia gorycz pamięci w słodycz zapomnienia.
• Czas ludzi łudzi.
• Czasami najwięcej rzucają cienia własne wyjaśnienia.
• Czasem, gdy runie piedestał, widać, że nikt na nim nie stał.
• Czasem się wielkie serca leczą – maleńką rzeczą…
• Często trwalszy ślad na piasku niźli życie pełne blasku.
• Człowiek bajdurzy o swojej wolności, a więźniem mięsa, nerwów i kości.

Dar
Jest obok daru blasku
Łaska cienia.
Jest obok daru uczuć
Dar zapomnienia. 

Dokuczliwość małości
Bardziej potrafi nam popsuć krew
Pchła niźli lew.

Dobra Rada
-Módl się i pracuj -
Radzą przyjacioły,
To inni się obłowią,
A ty będziesz goły. 

Dla równowagi
By równowaga nie była zwichnięta,
Podnosząc suknię, spuszczała oczęta.

Doświadczenie
Doświadczenie - to dar nieba
Masz, gdy ci już nie trzeba. 

 Dzieła
Wciąż tworzę dzieła wiekopomne,
O których jutro sam zapomnę.

Gorycz fiaska
Opłakiwałem gorycz fiaska,
Zanim spostrzegłem, ze to łaska.

Granice świata
akreślany własnym nosem,
Mikrokosmos jest kosmosem.

• Jedni rodzą się za późno, a drudzy za wcześnie, to wielka sztuka zrodzić się współcześnie!
• Jej drabina do kariery, ma cztery litery.
• Jest tylko jedna prawda szczera, w kłamstwach jak w gruszkach się przebiera.
• Jestem taki, jak mnie Pan Bóg stworzył. No – trochem świństwa od siebie dołożył.
• Jabłek nie jadam. Zmądrzałem. Adam.

• Kocham bliźnich jak braci – gdy szczodrzy i bogaci.
• Kochać ludzi, wszystkich ludzi? O, jak to trudzi!
• Koncert miał dziwnie nieskładne brzmienie: wpierw grały zmysły, potem sumienie.
• Któż by wiedział, że czas leci, gdyby nie lustro i gdyby nie dzieci.

• Ludzie mali nie cierpią swojej skali.
• Ludzkość – to brzmi butnie, i zawodzi okrutnie.
• Lustro ma zgagę, wszystko mu się odbija. 

   

Do fraszek
Fraszki, dodajcie mym lirykom smaku,
Przykryjcie, jeślim nie ustrzegł się braku,
Bądzcie mi lekkie jak na piwie piana,
Chętnie przez tęgich piwoszów spijana,
A jeśli pianą kogoś uszczęśliwię,
Niech smaku dojdzie też i w samym piwie.

W poprzednim odcinku pisaliśmy o tym jak istotne są preferencje dotyczące poziomu szczegółowości, jak również o tym w jak różny sposób ludzie podejmują decyzje. Jeżeli masz nieustanny kłopot z przekonaniem swojego szefa - zajrzyj proszę do tego odcinka. Sądzę, że znajdziesz tam kilka ciekawych podpowiedzi. Jeżeli nie zadziałają - szukajmy dalej. Chociażby w dzisiejszym poście. 

Opowiem w nim m.in. o zasadzie „kotów” i „psów”, na pozór brzmiącej infantylnie i banalnie prosto, niemniej jednak niezwykle skutecznej. Wymaga ona od podwładnego odrobiny odwagi lub skłonności do eksperymentowania. 

Psy i Koty w Pracy

Zacznijmy od “kotów”. Są to osoby nastawione na utrzymywanie dobrych relacji z innymi ludźmi. Na tym przede wszystkim im zależy. To stanowi dla nich wartość nadrzędną. Z reguły są to osoby łatwo dostępne. Ton ich głosu faluje w zależności od sytuacji. Język ciała w większości przypadków jest dość żywy. 

„Psy” to osoby nastawione na cel, na osiąganie rezultatów, na rozwiązywanie problemów. Dla nich wartością nadrzędną jest skuteczność i fakt, że można na kimś polegać. Postrzegane są jako osoby oschłe, czasami wręcz ostre. Ton ich głosu zwykle nie zmienia się. Język ciała jest raczej oszczędny.

Zobaczmy, co dzieje się, kiedy szef jest „psem”, a podwładny „kotem”. 

Szef chce jak najszybciej uzyskać rozwiązanie problemu. „Kot” stawia na relacje z szefem. Sądzi, że im będzie milszy dla szefa, im bardziej będzie mu przytakiwał, tym łatwiej zaskarbi sobie jego względy. I tu niespodzianka. Nieprawda! W sytuacji, kiedy mamy za szefa ewidentnego „psa” (tylko błagam - nie wchodźmy na scieżkę niebezpiecznych skojarzeń z płcią żeńską tych stworzeń :-), nie starajmy się być mili za wszelką cenę. Bądźmy możliwie konkretni i stanowczy. Szefowi chodzi o szybkie rozwiązanie problemu - nie o miłą atmosferę. Jeżeli będziemy odpowiadali miękko - uzna nas za osoby słabe. Nie będziemy dla niego równorzędnym (bądź wartym zainteresowania) partnerem. 

Szef o takiej charakterystyce lubi też często sprawdzać jak jesteśmy “mocni”. Taka próba sił podnosi mu adrenalinę. Uwielbia tę grę. Dlatego czasami trzeba wytrzymać „próbę sił”. Często po naszej pierwszej stanowczej odpowiedzi szef może zareagować równie mocno. To naprawdę dobry znak. Nie wycofujmy się i zostańmy na jego poziomie. Złym sygnałem bowiem będzie sytuacja, w której szef „pies” zupełnie zignoruje naszą opinię.

Pomijam oczywiście sytuacje, kiedy szef ma zły dzień, bądź w ogóle jest niestabilny emocjonalnie i szuka ofiary, na której chce wyładować swoją frustrację. Wtedy najlepiej zejść z drogi takiej nieszczęśliwej osobie.

Preferowane sposoby pozyskiwania informacji

Każdy z nas ma swoją preferencję związaną z tym, jak pozyskuje informacje. Wg badań* dystrybucja tych preferencji wśród ludzi wygląda następująco:

• 55% to „wzrokowcy”, czyli ci, których wiodącym zmysłem jest wzrok
• 30% to „słuchowcy”, czyli ci, którzy przede wszystkim lubią słuchać
• 12% osób koncentruje się na działaniu. Nie uwierzą, nie nauczą się, jeżeli nie sprawdzą czegoś w praktyce
• 3 % to „czytelnicy”. Uwielbiają szczegółowe, wydrukowane raporty

Dzięki rozpoznaniu tych preferencji u szefa możemy skuteczniej wpływać na jego decyzje i na jego postrzeganie naszej osoby. 

Oto przykłady charakterystycznych reakcji poszczególnych typów na pytanie:

„Skąd wiesz Szefie, czy ktoś jest dobrym pracownikiem?”

Technika Redukcji Napięcia dla Usidlonych

I na koniec jedna technika, która może się przydać w pracy. Zwłaszcza w sytuacji, kiedy czujesz, że  w środku narasta napięcie i jak tak dalej pójdzie - zaraz wybuchniesz. Jeżeli nie masz możliwości zmiany miejsca, np. siedzisz na jakimś beznadziejnym spotkaniu i ładunek negatywnych emocji zaczyna się zbliżać do masy krytycznej, spróbuj … opuścić szczękę :-). Tak. Po prostu maksymalnie luźno wykonaj „opad szczeny”. Wiem, że to brzmi niewiarygodnie, ale spróbuj. Zobaczysz, co się będzie działo :-). 

Pozdrawiam Serdecznie 

Ryszard Skarbek

 * Shelle Rose Chavet, “Words That Change Minds”

Zobacz także:

Jak radzić sobie z „trudnym” szefem - odc. 1

Asertywność - wyższa szkoła jazdy - odc. 1

Asertywność - wyższa szkoła jazdy - odc. 2

Polecam zwłaszcza to drugie video. Od poczatku do końca.
Znajomość angielskiego nie jest niezbędna.
Obrazy i dzwięki opowiedzą wszystko bez trudu.

Wiersz “Nie poddawaj się”

Historia “Uwierz w siebie i nigdy się nie poddawaj”

Zrozumienie relacji międzyludzkich w firmach wymaga spojrzeń z różnych punktów. Autor publikacji w European Business Forum, Edgar H. Schein na podstawie swoich pięćdziesięcioletnich doświadczeń badawczych w różnych organizacjach opisuje kilka możliwych podejść.

Nie można przyjrzeć się ze zrozumieniem działaniu jednostki, organizacji czy systemu bez możliwości spojrzenia z trzech różnych perspektyw:

• pierwsza to perspektywa indywidualna oparta na psychologii,
• druga to perspektywa systemowa oparta na antropologii, socjologii, naukach politycznych i teorii systemów,
• a trzecia to perspektywa interaktywnego procesu, oparta na psychologii społecznej, socjologii i innych teoriach dynamicznych procesów.

Te różne perspektywy są konieczne do zrozumienia poszczególnych elementów systemu i zależności między nimi.

Perspektywa systemowa jest potrzebna do zdefiniowania “zdrowia”, czy też sprawnego działania na poziomie systemowym - tego w jaki sposób tworzy się i ewoluuje kultura organizacyjna.

Perspektywa interaktywna jest konieczna, aby zrozumieć zależności między składnikami i poziomami systemu. Zawsze bedzie się pojawiał dylemat: czy liderzy tworzą organizację i kulturę, czy też kultura i siły społeczne kreują liderów; w jaki sposób organizacja wpływa na swoich członków i w jaki sposób członkowie zmieniają organizację.

Motywacja do zmiany nie pojawia się dopóki cel zmiany nie wydaje się bezpieczny na tyle, że można zaakceptować niewygodne dane. Cel zmiany wydaje się “psychologicznie bezpieczny”, gdy dana osoba może zaakceptować nową postawę czy wartość bez całkowitego zaprzeczenia własnej osobowości.

Gdy ktoś czuje się bezpiecznie, może zaakceptować nową informację albo poprzez identyfikację z innymi albo przez sprawdzenie, czy w otoczeniu są nowe rozwiązania. Im bardziej skomplikowana jest sytuacja, tym bardziej jednostka będzie opierała się na sądach innych osób. Nowe kocepcje czy standardy nie przetrwają, jeśli nie otrzymają poparcia ogółu i jednostek.

Schein podczas swojej pracy w Sloan School of Management w MIT przez 13 lat badał w jaki sposób korporacje indoktrynują swoich pracowników. O dziwo okazało się, że dowodów na indoktrynację jest niewiele.

Natomiast grupa badaczy sformułowała nową teorię: “kotwic kariery”. W miarę jak ludzie zawodowo dojrzewają, tworzą własne wyobrażenia motywacji, kompetencji i wartości, które pomagają im przy podejmowaniu profesjonalnych decyzji.

Podczas długoletnich badań w firmach naukowcy zauważyli także, że nie można naprawdę zrozumieć organizacji dopóki nie próbuje się jej zmienić. W organizacjach można również zaobserwować coś, co rzadko mają okazję obserwować antropolodzy: sposób we jaki powstają i ewoluują kultury.

Równowaga między autonomią jednostki i instytucji jest nieustającą walką modulowaną przez dynamiczne “kontrakty psychologiczne” między pracodawcą, a pracownikiem. Przywództwo w organizacji, która dopiero zaczyna działać jest czymś zupełnie innym, niż przywództwo w dojrzałej organizacji, która próbuje zmieniać jakieś elementy swojej kultury.
Liderzy tworzą kulturę poprzez narzucanie swoich osobistych systemów wartości kolegom i pracownikom, ale gdy organizacja rozwinie już wspólny punkt widzenia, poszczególni uczestnicy systemu przyjmują go jako własny i później mogą tworzyć inne organizacje według tego samego modelu.

Tyle Edgar. H Schein.

Ja sądzę, że każda firma, zwłaszcza duża, ma pewne niepisane zasady gry. Aby móc się sprawnie poruszać w ich gąszczu, trzeba posiąść pewne szczególne umiejętności, których - moim zadniem - nie można się nauczyć na żadnym szkoleniu. Ta wiedza pozwala np. dużo szybciej znaleźć odpowiedz na pytanie: co zrobić, żeby awansować albo co zrobić, żeby więcej zarabiać? I ta odpowiedź może być inna na róznych poziomach struktury organizacyjnej firmy. Poświęcę temu tematowi osobny post. A dziś zakonczę jedną z zasad, która jest moim osobistym doświadczeniem:

dobrze jest wiedzieć, które boje warto toczyć, a które najnormalniej w świecie należy odpuścić.

Pozdrawiam Serdecznie

Ryszard Skarbek

Na podstawie: European Business Forum,
"Understanding the human system", Edgar H Schein

W poprzednim odcinku zarysowaliśmy trzy tkwiące w nas osoby: Dziecko, Rodzica i Dorosłego. Dziś dużo więcej informacji nt. typowych cech poszczególnych ról oraz ich charakterystycznych “zachowań” w kontaktach z drugą, zewnętrzną osobą. 

Rodzic Normatywny i Opiekuńczy

Rodzic Opiekuńczy niesie pomoc, troszczy sie o innych, wspiera ich, motywuje i radzi. Kładzie rękę na ramieniu, uśmiecha się, jego głos jest cieply, postawa otwarta. Rodzic Normatywny ustanawia granice, strzeże norm, określa hierarchię wartości, nakazuje, zakazuje i ustala reguły. Marszczy brwi, używa placa wskazującego, krzyżuje ręce na piersiach i ma przenikliwy wzrok.

Negatywnym aspektem Rodzica Opiekuńczego jest Ratownik. On nie tyle pomaga, ile wciska pomoc. Nie pyta, czy pomoc jest potrzebna, czy jej chcemy. Pomaga i już. Wyręcza też w trudnych obowiązkach, zamiast udzielić wskazówki i pozwolić uczyć się na blędach. Odbiera odwagę samodzielności, wzmacnia bierność i poczucie braku kompetencji. I czuje się niedoceniany, bo oczekuje wdzięczności, a jej nie dostaje. To, plus przemęczenie, często prowadzi do agresji i złości wobec otoczenia.

Negatywny aspekt Rodzica Normatywnego to Oprawca. Jego celem jest trzymanie norm dla samych norm, a nie dlatego że sa potrzebne. Jego komunikaty to: “masz to zrobić i koniec”, “zrób to, bo ja tak mówię”. Czasami są to normy niemożliwe do zastosowania. Celem Oprawcy jest krytyka, karanie, poniżenie i pomniejszanie innych.

W wększości firm najwięcej jest Rodziców, tych mówiących, co i jak powinno być wykonane. Ale uwaga: wiecznie pouczający Rodzic, który zawsze wie lepiej jest dla otoczenia niestrawny. Jeśli mamy tendencje, by występować w roli Rodzica, lepiej wybrać wariant Opiekuna, czasem przechodząc do postaci Normatywnej - po to, by współpracownicy nie weszli nam na głowę :-).

Dziecko Spontaniczne, Przystosowane i Zbuntowane

Kiedy przeżywamy emocje i mamy z nimi problem - aktywizuje się Ja Dziecko. W tym stanie uzewnętrzniają się nasze potrzeby i pragnienia, nasza intuicja, kreatywność, emocje i odczucia. Dziecko jest otwarte, autentyczne, pełne zaangażowania, obdarzone twórczym umysłem, wykraczające poza schematy. W sposób nieskrępowany wyraża swoje emocje, potrzeby i myśli. Ze światem kontaktuje się na poziomie wrażeń. Ale wyraża też złość, gniew, strach i domaga się niezwłocznego zaspokojenia swoich potrzeb. Taki stan nazywamy Dzieckiem Spontanicznym. Potrafi i kocha się bawić, ale nie jest dobrym partnerem w interesach, bo jest samolubne, skoncentrowane na sobie. Żle podejmuje decyzje zawodowe, bo ma skłonności do ryzyka, nie bierze odpowiedzialnośći i nie potrafi ocenić, jakie bedą skutki. Inni często postrzegają je jako aroganckie i impulsywne.

Kiedy zaczynamy szukać sposobu na zaspokojenie naszych potrzeb tak, by współdziałać z otoczeniem, stajemy się Dzieckiem Przystosowanym. To właśnie ten stan sprawia, że nie spźniamy się do pracy, bo nie chcemy się narazić na naganę szefa. Dostosowujemy się do reguł i zasad grzecznościowych, przestrzeganych powszechnie norm. To ten rodzaj stanu Dziecka pozwala nam na funkcjonowanie w różnych warunkach i pozosatnie sobą.

Kiedy jednak przesadzimy - stajemy się Dzieckiem Podporządkowanym. Jego sposobem na życie jest uleganie. Taka osoba była w dzieciństwie nagradzana za to, że się podporządkowywała. I dalej to robi. Nie będzie kwestionować poleceń szefa, nawet jeśli widzi w nich błąd. Nie musi rozumieć otrzymywanych poleceń. I tak je wykona. Jeśli coś się nie uda, bierze winę na siebie, ale nie bierze odpowiedzialności. Powtarza opinie innych, nie zdradzając własnej.  W działaniu nie kieruje się własnymi potrzebami, lecz oczekiwaniami otoczenia. Nosi w sobie poczucie winy i jest przesadnie skrupulatna w wykonywaniu obowiązków.

W pracy, Dzieci Podporządkowane, to wszystkie szare myszki. Osoby, które przepraszają, że żyją, perfekcjoniści, którzy nie potrafią odmawiać.
W pracy, Dzieci Zbuntowane, to te, które są zawsze na “nie”, a im bardziej się je naciska, tym większy stawiają opór. Szukają zaczepki i mają problem z zaakceptowaniem autorytetów. Wbrew pozorom wcale nie są takie niezależne - konieczny jest im ktoś, komu będą się mogły przeciwstawić.

Dorosły to najbardziej dojrzała forma kontaktowania się ze światem. Reaguje na to, co tu i teraz. Działa prosto, bez iluzji. Widzi rzeczywistość bez filtra emocji. W świecie zawodowym najlepiej funkcjonuje się właśnie z pozycji Dorosłego.

Ale o tym już w następnym odcinku … :-).

materiały pochodzą z artykułu Agaty Domańskiej
w 3 numerze dwumiesięcznika "Sens"

Zobacz także:

Asertywność - wyższa szkoła jazdy - odc. 1

Jak radzić sobie z “trudnym” szefem

Ilość opracowań dotyczących tzw. pozytywnego myślenia jest prawopodobnie niepoliczalna. Każdy z wieków naszej ery przynosił kolejnych autorów opisujących na swój sposób niezaprzeczalne zalety optymizmu, umiejętności koncentrowania się na potencjalnych możliwościach i patrzenia na jaśniejszą stronę życia. Wiek dwudziesty przysporzył kolejnych, że wymienię: Napoleona Hill’a, Earla Nightingale’a, Ziga Ziglar’a, Dr. Roberta Schuller’a, Briana Tracy, Anthony Robbins’s czy też Dr. Wayne Dyer’a. O jaśniejszej stronie życia śpiewał nawet Cyrk Monthy Python’a :-).

Tak na marginesie: jeden z jego twórców, John Cleese, przeszedł cięzkie załamanie nerwowe, ale potem wspólnie ze swoim terapeutą napisał na ten temat kilka książek, które zapewne świetnie się sprzedały, bo zostały przetłumaczone m.in. na j.polski.

Tak, czy owak myślą przewodnią wszystkich wymienionych autorów jest głębokie przekonanie, że każdy z nas nosi w sobie potencjał osiągania rzeczy ponadprzeciętnych. Ja chciałbym dziś napisać o szczególnej grupie autorów, promujących sposób myślenia o sile daleko bardziej sprawczej, niż myślenie pozytywne. 

W roku 1981, Fred Alan Wolf opublikował książkę pt. ”Taking the Quantum Leap” - “Dokonując Skoku Kwantowego” (moje tłumaczenie). Postawił w niej tezę, że ta sama zasada, która na początku 20-go wieku zrewolucjonizowała fizykę - pojęcie mechaniki kwantowej - ma zastosowanie do ludzkiego zachowania. Kolejni autorzy (Dr. Price Pritchett - “The Quantum Leap Strategy”, James Mapes “Quantum Leap Thinking”) rozwinęli ideę Wolfa. Tytuł tej drugiej książki, quantum leap thinking wszedł do aresenału nowych pojęć, podnosząc poprzeczkę wysoko ponad poziom myślenia pozytywnego. Na czym polega koncepcja myślenia kwantowego?

W uproszczeniu jest to myślenie pozytywne uwolnione od:

1. założenia, że rzeczywistość rozwija się w sposób liniowy, sekwencyjny

2. naszego wewnętrznego ograniczenia wynikającego z naturalnej obawy przed dużą zmianą

Esencją fizyki kwantowej jest idea polegająca na tym, że zdarzenia nie odbywają się w sposób sekwencyjny lub też nie są ze sobą bezpośrednio połączone.  Mikro-cząstki dysponujące określoną energią są w stanie pokonywać bariery, których pokonanie wg zasad fizyki Newtona byłoby absolutnie niemożliwe.  W sposób niewytłumaczalny mogą następować skoki energii pojawiającej się “z nikąd”.

Większość z nas postrzega świat w sposób sekwencyjny. W związku z tym w taki właśnie sposób postrzegamy również potencjalne możliwości. Np. pielęgnujemy głęboko zakorzenione “oczywiste oczywistości”, że w danym roku nasze zarobki (albo dochody firmy) mogą wzrosnąć o nie więcej, niż X. Tak konstruuje się budżety w firmach. Wg podobnej zasady maleje też wartość samochodów i stawek uzbezpieczeniowych.

Twórcy myślenia kwantowego twierdzą, że możemy dokonać skoku kwantowego w dziedzinie naszych osiągnięć, jeśli tylko pozwolimy sobie dostrzec taką możliwość i przezwyciężymy nasz wewnętrzny strach.

Wg nich jest 6 elementów niezbędnych do tego, aby uzyskiwać skokowe sukcesy:

1. Konsekwentnie trenuj umysł, aby patrzeć ponad i poza to, co wydaje się oczywiste i narychmiastowe. Myśl w kategoriach wielkości i nie pozwalaj ściągać się na poziom przeciętności. Dr. Price Pritchett powtarza nieustannie: “think beyond what common sense would allow.”

2. Uwolnij się od oczekiwania nagród, które przychodzą szybko. Jest to swego rodzaju cierpliwość, ale na dużo głębszym poziomie. Chodzi tu bowiem nie o to, żeby cierpliwie czekać na rezultaty, ale raczej żeby wyzbyć się tego oczekiwania i konsekwentnie robić swoje. Chodzi o to, by nie budzić się co rano z myślą: ”czy dziś wreszcie spłyną pierwsze zamówienia?”

3. Zaprzyjaźnij się ze swoim strachem i pozbądź się go.  Nasza chęć uzyskania fantastycznych rezultatów może być równie silna, jak nasza obawa przed podjęciem działań. I, co ciekawe, super rezultaty z reguły idą w parze z super obawą :-). Chodzi o to, żeby poznać swój własny mechanizm strachu i być w stanie odróżnić ryzyko realne od tego, które jest tylko projekcją naszego umysłu.

4. Ruszaj do działania. Swiat jest pełen marzycieli, “filozofów”, osób typu “gdybym …”. I ta sama grupa osób z reguły po mistrzowsku posługuje sie zestawem wymówek dlaczego czegoś nie da się zrobić. Idea “quantum leap” zawiera działanie już w samym swoim pojęciu. Leap, to skok. I to skok, przez duże “S”. 

5. Naucz się postrzegać trudności jako okazje. Zaakceptuj fakt, że droga nie będzie usłana różami.  W każdym problemie jest już rozwiązanie. I nie ma chyba większej satysfakcji, niż przekucie napotkanej trudności na nową możliwość. 

I tu kolejna dygresja: w jednym z postów pisałem już o tym, że Jack Canfield, jeden z największych promotorów the Law of Attraction, zanim wydał swoją pierwszą książkę, odwiedził 140! wydawców. Dziś jest multimilionerem.

6. Przebywaj w towarzystwie “skoczków kwantowych”. Osoby, z którymi regularnie przebywamy mają ogromny wpływ na nasze życie. Dlatego też szukaj kontaktów z osobami co najmniej nastawionymi na pozytywne myślenie (i działanie!) i, na tyle na ile się da, otaczaj się innymi “skoczkami”.

Na koniec dodam jeszcze, że przedstawiona powyżej koncepcja myślenia kwantowego dotyczy warstwy psychologii osiągania sukcesów. Sądzę jednak, że jest to warunek konieczny, ale niewystarczający do osiągnięcia sukcesu. Bo potrzebna jest jeszcze wiedza - wiedza na temat dziedziny, w ktorej sukces chcemy osiągnąć.

Wiele osób często mylnie odczytuje wszelkie zasady psychologii sukcesu myśląc, że wystarczy samo wizualizowanie, przyciąganie sukcesu, prezentowanie postawy osoby pewnej siebie itd…

Ja sądzę, że wiedza merytoryczna w danej dziedzinie jest równie istotna jak wartstwa psychologiczna. Rozwijajmy więc również naszą wiedzę, inwestujmy w siebie. I zanim zabierzemy się do większego przedsięwzięcia, pozyskajmy minimum wiedzy niezbędnej w tej dziedzinie. Bez tego, moim zdaniem, żadne techniki psychologii sukcesu i tak nie pomogą.

Pozdrawiam Serdecznie

Ryszard Skarbek 

“Pewnego razu Prawdziwe Cudowne Ja – śliczne dzieciątko zesłane wprost od Boga – głęboko zasnęło. Gdy spało, bezszelestnie, na palcach, do jego łóżeczka podkradł się Oszust. Prawo Wszechświata mówi, że próba skrzywdzenia Prawdziwego Cudownego Ja musi zakończyć się unicestwieniem agresora. Dlatego Oszust wybrał inny sposób, a mianowicie przywiązał niewidzialne sznureczki do cienia dziecka. Potem szybko rozsypał nad głową Prawdziwego Cudownego Ja dużo proszku usypiającego, poderwał cień i zaczął nim poruszać. Odtąd przez długie lata świetnie się bawił pociągając za sznureczki!!

Dorosła już marionetka–cień sądziła , że jest prawdziwa i wolna ponieważ sznurki były niewidoczne, lecz tak naprawdę prawie wszystkie jej myśli , słowa, uczucia i czynności były mechaniczna reakcją na zdarzenia zewnętrzne.
A jednak w jej sercu przez cały ten czas śpało dzieciątko, Prawdziwe Cudowne Ja. Cudowne dziecko uwięzione, zawieszone w bezczasie. Obudzić je może tylko marionetka–cień, własnym wielkim wysiłkiem.

(…) Pewnego dnia podczas tańca, wirując coraz szybciej, marionetka upadła wyczerpana. Oszust nie zareagował. Taki był przecież jego plan – im starsza była marionetka, tym szybciej manipulował sznureczkami, gdyż tylko wzmożona aktywność mogła ją przekonać, że jest prawdziwa i żyje własnym życiem. Tym razem Oszust się zagapił. I całe szczęście - bo właśnie leżąc na podłodze marionetka kątem oka dostrzegła skryt w cieniu postać.

- Kim jesteś? – spytała
- No, nareszcie mnie zauważyłaś! Przez całe lata daremnie próbowałem zwrócić na siebie uwagę i już chciałem się poddać…
- O czym ty właściwie mówisz? – spytała zaskoczona marionetka.
- No nie!!! Może ty rzeczywiście jesteś beznadziejnym przypadkiem. Krzyczałem, tupałem…gwizdałem i skakałem. Szeptałem ci do ucha , łaskotałem w stopy, a nawet schowałem ci raz buty, ale do ciebie nic, ale to nic nie docierało. Naprawdę mnie nie widziałaś??? Może chcesz być przypadkiem beznadziejnym???
- A wec to ty ukradłeś mi buty?? To było podłe!! A w ogóle to kim ty jesteś?? I dlaczego zakłócasz mi spokój ?? Widzisz przecież jaka jestem zmęczona?!!

W odpowiedzi nieznajomy skłonił się nisko i rzekł:

- Pozwól, że się przedstawię. Jestem Spryciarz, mądra i inteligentna część ciebie, którą przez te wszystkie lata ignorowałaś.
- Jesteś niegrzeczny!! – powiedziała oburzona marionetka.
- Otóż to! Niegrzeczny! Tu właśnie tkwi największy problem. Ty przecież zawsze próbowałaś być grzeczna dla każdego i dlatego tańczyłaś jak ci zagrali… Tak bardzo chciałaś być lubiana, że wystarczyło, by jakiś pierwszy lepszy kmiotek pstryknął palcami, a już pląsałaś zadowolona.

Marionetka ze zdziwioną miną wyszeptała:

- Nie mam pojęcia o czym mówisz…
- Dobrze, być może nie jestem taki mądry jak przypuszczałem – odpowiedział Spryciarz i opanowując się nieco dodał – opowiem ci wszystko od początku.
I Spryciarz opowiedział jej historię o Prawdziwym Cudownym Ja i o tym , jak Oszust posypał je proszkiem usypiającym.
- A potem Oszust obwiązał sznurkami jej cień (ty nią jesteś) i zmuszał do tańca w rytm wybranej przez siebie muzyki.

I gdy tak Spryciarz opowiadał o Prawdziwym Cudownym Ja, marionetce przez mgnienie oka wydawało się, że wszystko pamięta. Ten krótki moment głęboko ją wzruszył i z jej oczu zaczęły kapać łzy. Powstrzymała jednak płacz, gdyż dawno temu ustaliła , że jest stratą czasu. Poza tym psuje makijaż i zostawia worki pod oczami.

Kiedy Spryciarz skończył opowiadać , zapytała:

- A co się działo z tobą? Gdzie byłeś przez cały ten czas?? Jak się tu dostałeś? I jak to się stało , że pamiętasz Prawdziwe Cudowne Ja… I wszystko o czym ja zupełnie zapomniałam.

- Zaczekaj chwilę! Jestem niegłupi, to prawda! Ale nie pamiętam wszystkiego. Żadne z nas nie pamięta wszystkiego. Każde pamięta coś. Jednak spróbuję ci odpowiedzieć. Tego pamiętnego dnia, gdy Oszust uwięził cień Prawdziwego Ja, czyli ciebie, po cichu wślizgnąłem się w cień, czyli ciebie i od tamtej pory starałem się zwrócić twoją uwagę. Jesteś mi potrzebna by obudzić Prawdziwe Cudowne Ja.

Marionetka-cień wysłuchała w skupieniu tego co mówił i twarz jej bardzo posmutniała.

- Coś nie w porządku? – spytał Spryciarz.
- Jesteś ważny, bo jesteś inteligentny i mądry. Prawdziwe Cudowne Ja jest…..WSZYSTKIM. Ono wie o nas wszystko i pochodzi wprost od Boga! Tak powiedziałeś. Nikt nie mógł marzyć o większej godności! A ja?? Wszystko poplątałam. Nie widziałam twoich wysiłków, nie zauważałam nawet twojego istnienia. Jedynie co do mnie dotarło, to zniknięcie butów…żałosne.

I po chwili bardzo cichutko dodała:

- Ani razu nie powiedziałeś ..ani razu!…że ja jestem ważna. Co się ze mną stanie? Po prostu zniknę? Nie znaczę tyle co ty, w niczym nie przypominam Wspaniałego Cudownego Ja. Potrafię tylko tańczyć , chociaż teraz okazuje się, że i tego dobrze nie robię .
- Ty nieważna …?! – wykrzyknął Spryciarz. Posłuchaj! gdyby nie ty, żadne z nas by nie przeżyło. Gdybyś przestała tańczyć, uczyć się reguł tego świata, bylibyśmy w opłakanym stanie. Musimy się od ciebie wiele nauczyć, a ty od nas. Należymy do siebie, będziemy razem, jak tylko uda nam się ułożyć tę łamigłówkę.
- I Oszust też??
- Tak, on też. A teraz się prześpij - rozkazał Spryciarz. Mamy zadanie do wykonania i nie chcę być zdany na kogoś, kto żyje w półśnie. Wystarczy tego jak na jedno życie, nie sądzisz??!

Tej nocy marionetka-cień śniła o Prawdziwym Pięknym Ja, o malutkiej dziewczynce, która obudziła się ze snu, przeciągnęła, ziewnęła i przetarła małe oczka.

Gdy Spryciarz ujrzał ją następnego ranka wiedział, że coś się bardzo zmieniło. Zmrużył oczy, zmarszczył czoło i przyglądał się marionetce… Podchodził coraz bliżej wciąż nie mogąc oderwać od niej wzroku. Spojrzał jej w oczy i odskoczył oniemiały. Zamarł w bezruchu.

- Co się stało? – wyszeptała marionetka.

Spryciarz po raz pierwszy w życiu zaniemówił z wrażenia, marionetka bowiem spojrzała na niego uśmiechniętymi, czarownymi, żywymi oczami Prawdziwego Cudownego Ja”.

Zobacz także:

Geniusz jest w Tobie

Dziś w ramach cyklu “Dzieci Wiedzą Lepiej” pytanie pt.
“Co to jest życiowy błąd”.
Polecam zwlaszcza mężom swoich żon i żonom swoich mężów :-).

A ponieważ są wakacje, teoretycznie czas odpoczynku i relaksu , jako specjalny dodatek załączam garść wesołych błędów popełnianych przez osoby biorące udział w różnych teleturniejach.

 Zapraszam!

co_to_jest_zyciowy_blad

Miażdżące odpowiedzi z teleturniejów

(Najsłabsze Ogniwo)
P: Jaką literę przypominają krzywe nogi?
O: L 

(N.O)
P: Kogo pokonali Grecy w finale Euro 2004?
O: Nikogo. Wygrali. 

(N.O.)
Pytanie: Co jest zrobione z wełny?
Odpowiedz: Owca. 

(N.O.)
P: Jaką wspólną nazwę noszą popularny batonik i rzymski bóg wojny?
O: Snickers

(N.O)
P: Ile par oczu ma mucha?
O: sto milionów 

(Familiada)
P: Potrawa z warzyw?
O: Kalafior. 
 

(1z10)
P: Z czym można puścić zrujnowanego bankiera?
O: Z dymem. 
(1z10)
P: Z którego miejsca na Ziemi wszędzie jest na północ?
O: Wszystkie drogi prowadzą do Rzymu. 

(N.O)
P: Kupa lub beczka?
O: (chwila ciszy…) - beczka!
Prowadzacy: nie, smiechu.

P: Jakim gazem były napełniane sterowce?
O: gazem musztardowym. 
 
P: Jak nazywa się najstarsze drzewo w Polsce?
O: Baobab.
P: Ja się nie pytam jakie zwierzątko ma pan w domu. Podpowiem, że to jest dąb, proszę powiedzieć jak ma na imię.
O: Zenon. 

(1z10)
P: Kto gra rolę Podstoliny w Zemście?
O: Janusz Gajos. 

(1z10)
P: Jaka trwa teraz era geologiczna?
O: Atomowa. 

(N.O.)
P: Jaka jest wspólna nazwa dla pocisku do kuszy i taniego wina?
O: Jabol. 

(N.O.)
P: Kraj w Ameryce Południowej, który jest synonimem chaosu.
O: Harmider. 

(N.O.)
P: Nazwa stworzenia, które może mieszkać w nosie.
O: Gil.
P: Widzę, że znasz się na tej dziedzinie, może wymienisz inne zwierzę, które mozna mieć w nosie?
O: (pewny siebie) - Koza!
P: Jesteś prawdziwym specjalistą w tym temacie.
(chodziło oczywiście o muchy w nosie)

Tematy asertywnosci i wystapien publicznych sa dwoma najczesciej wymienianymi obaszarami, w ktorych ludzie chcieliby osiagnac poprawe w zyciu zawodowym. Dzisiejszy post poswiece wiec asertywnosci, ale w nieco innym ujeciu.

Mozna znalezc wiele opracowan nt. tego czym jest asertywnosc i jak ja rozwijac. Budujac na tej podstawie chcialbym dzis opowiedziec o glebszych psychologiczych podstawach prowadzenia dialogow w roznych rolach zyciowych.

Dorosly, Rodzic i Dziecko to 3 stany naszego Ja, ktorymi poslugujemy sie w kontaktach z innymi ludzmi. Wydaje sie logiczne, ze do pracy “zabierasz” ze soba wlasnie Doroslego. Niestety, znacznie czesciej jestes w firmie Rodzicem lub Dzieckiem. Tworca analizy transakcyjnej, Eric Berne, uwaza, ze kazdy kontakt miedzy ludzmi to tzw. transakcja: akcja i rekacja, bodziec i odpowiedz na niego. Transkacje przebieaja miedzy stanami naszego Ja. Podczas transakcji do glosu moga dojsc wszystkie 3 naraz albo kolejno poszczegolne role. Podczas jednej rozmowy moze spotkac sie - i probowac “dogadac” - az 6 osob!

Zatem jesli chcesz, aby twoj przekaz trafil do sluchacza, musisz zdecydowac z ktorego swojego poziomu i do jakiego stanu sluchacza sie zwrocisz.

Transakcje miedzy ludzmi mozna podzielic na rownolegle i skrzyzowane. Z rownoleglymi mamy do czynienia wtedy, kiedy odpowiedz na bodziec pochodzi z tego stanu Ja rozmowcy, do ktorego go skierowalismy.

Przyklad: ty jako Rodzic przemawiasz do Dziecka rozmowcy, on odpowiada jako Dziecko twojemu Rodzicowi. Najlepiej jest spotkac sie na tym samym poziomie: Dorosly-Dorosly, Rodzic-Rodzic, Dziecko-Dziecko. Wtedy kontakt daje najwiecej satysfakcji, jest najbardziej owocny. Takie transakcje daja poczucie bezpieczenstwa, poteguja indentyfikacje z grupa i ulatwiaja wspolprace.

Nieoczekiwana zmian rol

Moze sie jednak zdarzyc, ze przemawaisz do rozmowcy z poziomu Doroslego do Doroslego, a on odpowiada ci z poziomu Rodzica lub Dziecka (to chyba najczestsza konfiguracja). Np. jako Dorosly zwracasz uwage kolezance: “Na spotkanie przychodzi sie punktualnie”, a ona odpowiada na to z poziomu Rodzica: “Pouczanie mnie to nie Twoja rola.”

Taka wymiana moze zakonczyc sie klotnia, robieniem sobie wyrzutow lub rywalizacja potrzeb i emocji (tu rywalizuja Dzieci) albo opinii i wartosci (tu rywalizuja Rodzice). W efekcie transakcja zostanie zerwana. Moze byc kontynuowana tylko wtedy, kiedy stany Ja rozmowcow spotkaja sie na jednym poziomie lub w ukladzie rownoleglym.

Wszystkie te stany Ja bywaja troche jak nieproszeni goscie: pojawiaja sie i przejmuja kontrole nad naszym zachowaniem, a odbywa sie to poza nasza swiadmomoscia. Wiele codziennych zdarzen w firmie moze przypomniec zdarzenie z przeszlosci i wywolac automatyczna reakcje. Ten bagaz z przeszlosci moze sie ukatywnic w kazdej chwili .

Jak zatem rozpoznac w jakim stanie jestesmy?

Obserwuj siebie i innych. Analizuj, jaki wzorzec najczesciej pojawia sie w Twoim zachowaniu.
Ale patrz takze na ludzi. Dzialaja jak zwierciadlo w odpowiedzi na twoje zachowanie.

Jesli np. ktos sie przeciw tobie nieracjonalnie buntuje, jest wysoce prawdopodobne, ze dzialasz z pozycji Rodzica, a on odgrywa role Dziecka. Wyobraz sobie np., ze powierzono ci kierowanie projektem. Co myslisz? Jaka jest twoja pierwsza reakcja?

Gdy przychodzi ci do glowy” “O, super! Cos nowego, wreszcie nie bede sie nudzic” - reagujesz z poziomu Dziecka (podobnie zreszta, gdy myslisz: “Nie dam sobie rady”). Gdy mowisz: “Musze zobaczyc, co mnie czeka, poznac warunki, moze porozmawiac z kims, kto juz cos takiego zrobil” - uruchamia sie Dorosly. A Rodzic powie: “Jak sie nie zmobilizuje, to nic nie osiagne” :-).

W nastepnych odcinkach opowiemy sobie wiecej o poszczegolnych stanach, o ich najbardziej charakterystycznych reakcjach i o tym, jak radzic sobie w sytuacjach braku porozumienia.

Pozdrawiam Serdecznie

Ryszard Skarbek

materiały pochodza z artykułu Agaty Domańskiej
w 3 numerze dwumiesięcznika "Sens"

Jako specjalny dodatek do Krotkiego Podrecznika Przywodztwa chcialbym dzis dolaczyc “sciągę” nt. Inteligencji Emocjonalnej. Zamieszczona ponizej pierwsza prezentacja moze byc rowniez (a moze przede wszystkim) niezwykle przydatna dla wszystkich, ktorzy szukaja odpowiedzi na pytania:

• co to wlasciwie jest inteligencja emocjonalna,
• jak rozwijac inteligencje emocjonalna,
• jak radzic sobie ze stresem,
• co to jest empatia,
• co to jest asertywnosc.

Jej oryginalny angielski tytul “Emotional Inteligence at Work” mozna przetlumaczyc roznie: zarowno jako “IE w Pracy“, jak i “IE w Dzialaniu“. Zachecam wiec wszystkich - nie tylko tych, ktorzy szukaja wskazowek zwiazanych w praca.

Prezentacja podzielona jest na 5 glownych dziedzin skladajacych sie na kompleksowe ujecie inteligecji emocjonalnej:

• The Intrapersonal Realm
• The Inerpersonal Realm
• The Adaptability Realm
• The Stress Management Realm
• The General Mood Realm

Kazda z dziedzin zawiera rozbicie na bardziej szczegolowe komponenty, takie jak. np.: samoswiadomosc, asertywnosc, czy umiejetnosc rozwiazywania problemow. Na koncu kazdego rozdzialu znajdziecie zestaw pytan i praktycznych wskazowek, ktore pozwalaja samodzielnie i konsekwentnie pracowac nad swoja inteligencja emocjonalna.

Druga prezentacja poswiecona jest w calosci tematowi zarzadzania stresem w pracy. Sadze, ze moze byc bardzo przydatna tym, ktorzy sa na poczatku swojej drogi w roli szefa. Pomaga bowiem zrozumiec sume wszystkich elementow, ktore wplywaja na poziom stresu w pracy.

Zapraszam !

Zobacz takze:

Krotki podrecznik przywodztwa - odc. 1

Krotki podrecznik przywodztwa - odc. 2

Krotki podrecznik przywodztwa - odc. 3

Jak sobie radzic z trudnym szefem - odc. 1?

Jak rozwijac swoja Inteligencje Emocjonalna?