Antyczne wyobrażenia o sile życia – aura energetyczna człowieka, jako świetlnej istoty, prana w medycynie indyjskiej oraz chi w medycynie chińskiej – nabierają nowego znaczenia dzięki odkryciu przez profesora Fritz-Albert Popp’a zjawiska promieniowania biofotonów przez rośliny i wszelkie żyjące istoty.

Biofotoniką zajmował się wcześniej w Polsce prof. Włodzimierz Sedlak, obecnie istnieje na świecie grupa naukowców – również w Polsce – którzy zajmują się badaniem zjawisk z tym związanych. Do grona tych osób należy m.in. prof. Janusz Sławiński, który jest autorem przedmowy do polskiego wydania książki autorstwa F-A. Popp’a pt. „Przekaz jedzenia, czyli co nas odżywia”:

„Według profesora biofizyki F-A. Poppa, pokarm to nie tylko namacalna materia pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego o określonym składzie bio-fizyko-chemicznym, walorach smakowo-odżywczych i kaloryczności. Pokarm to przede wszystkim ukryte źródło informacji o uporządkowaniu niezbędnym dla odnowy organizmu. Dla przeciętnego „zjadacza chleba” może to brzmieć co najmniej niezrozumiale albo nawet tajemniczo.

A jednak pokarm jest strumieniem energii i informacji. Głodny człowiek wyraża pewną potrzebę, pasująca żywność wyraża jej zaspokojenie. Poprzez przyjmowanie pokarmu dochodzi do wymiany informacji, do realizacji PRZEKAZU JEDZENIA.

Nośnikiem tej informacji jest światło słoneczne, zawarte w spożywanych pokarmach. Autor uważa, że jakość pokarmu  jest zdolnością do magazynowania światła, a człowiek – jako element materii biologicznej – jest ssakiem świetlnym. „Porządek” tu rozważany jest zgodny z pojmowaniem go przez największych fizyków, biologów molekularnych, filozofów.

Autor stara się w przystępny i atrakcyjny sposób wyjaśnić powiązanie problematyki jakości pożywienia z fundamentalnymi prawami przyrody, w szczególności fizyki kwantowej. Ukazuje kluczową rolę spójnego światła – biofotonów. Objaśnia w poglądowy  sposób informacyjną, porządkującą rolę biofotonów w procesach życiowych organizmów roślinnych i zwierzęcych. Burzy  tradycyjne przekonania o roli pokarmu jako wyłącznie źródle energii, źródle kalorii – ciepła. Jest to rewolucyjne ujęcie, które wymaga otwartego umysłu, i które zmienia nasze dotychczasowe rozumienie pokarmu i odżywiania.

Oczywiście, powstaje pytanie:

W jaki sposób możemy wykorzystać wyniki takich badań w codziennym życiu?

Otóż pomiar biofotonów pozwala na przykład jednoznacznie stwierdzić, czy jaja pochodzą z chowu klatkowego czy od kur wolnowybiegowych. Zdrowe artykuły spożywcze pochodzenia biologicznego mają wyższe promieniowanie biofotonów niż żywność ze szklarni – dlatego wkrótce skończą się oszustwa z etykietkami „bio” i „ekologiczne”.

Również z biegiem lat stało się coraz bardziej oczywiste, że właściwości optyczne substancji są odpowiedzialne za powstawanie raka. W organizmie istnieje system naprawczy kierowany fotonami.

Książka PRZEKAZ JEDZENIA stanowi wyjątkową pozycję na rynku wydawniczym, pokazując w oryginalny sposób na czym polega  istota pokarmu i odżywiania. Autor rozważa czym jest jakość żywności i prezentuje nowatorskie metody jej określania.”

Prof. dr hab. Janusz Sławiński
Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Gnieźnie
Instytut Ochrony Środowiska

Science & Spirituality The Essence of Life from Two Perspectives: Dr. Stuart Kauffman & Dr. Fritz-Albert Popp

A oto fragment rozdziału pt. „ZDROWY APETYT”:

„Jajecznica nikogo nie wzrusza. Ale na myśl o pysznej jajecznicy mojej babci leci mi ślinka. (..) Ale to dzięki apetytowi, a nie instynktowi samozachowawczemu i wartościom odżywczym jajecznicy, tak dobrze pamiętam jej smak. Jak inaczej można wytłumaczyć to, że niektóre nie mniej pospolite potrawy, jak na przykład puree ziemniaczane, wspominam z niechęcią, mimo, iż wiele osób w dzisiejszych czasach lubi tę potrawę?

W każdym razie – wszyscy mamy jakieś specjalne upodobania do wybranych potraw, i to bez jakiegokolwiek logicznego wytłumaczenia.
Zwierzęta żyjące dziko, z zaskakującą celnością wybierają z bogatej oferty natury te rośliny czy zdobycz zwierzęcą, najbardziej przypadającą im do gustu i gwarantującą najlepsze zaopatrzenie w substancje odżywcze.

Niestety, niektóre cechy apetytu nie odpowiadają instytucjom,  osiadającym zawsze najnowszy poziom wiedzy naukowej i wykorzystującym tą wiedzę w sposób odpowiedzialny, do tworzenia norm żywieniowych dla naszego społeczeństwa. Cechy te nie pasują do ogólnego konceptu i są trudne do analizowania, ponieważ odczucia – również te smakowe – nie dają się zaprezentować w probówce laboratoryjnej. Apetyt jest bardziej kapryśny niż niejedna gwiazda filmowa. Jeżeli nie prowadzi do nałogu, to ta sama osoba może mieć zróżnicowany i nieprzewidywalny apetyt na różnorodne produkty o różnej porze i w różnych miejscach – od ogórków kiszonych po jajecznicę z pieczarkami. Wytrawnym czytelnikom i smakoszom może wpaść do głowy jeszcze więcej na ten temat. Mówiąc krótko: Apetyt jest subiektywny i niepowtarzalny.

(..) Do odczuwania apetytu potrzebna jest funkcjonalna świadomość (lub podświadomość). To odczucie zachęca nas do niektórych potraw i zniechęca do innych, w zależności od naszych dotychczasowych doświadczeń i naszego samopoczucia. W mojej pierwszej hipotezie stwierdzam: Mimo kapryśności, apetyt jest jak najbardziej sensownym wyposażeniem natury, które służy przetrwaniu i gwarancji najwyższego standardu życiowego.
Można zaoszczędzić wiele czasu i pieniędzy, odkładając na półkę sklepową poradniki dietetyczne, w których w indeksie nie występuje słowo apetyt i – zamiast zadawać sobie trud czytania – warto pozwolić sobie na ulubioną potrawę.

Ta książka jest wyjątkiem.

Tutaj się nie zabrania, a wręcz doradza, żeby pofolgować zdrowemu apetytowi: Błędne porady, nawet te o podstawach naukowych lub ideologicznych, ograniczają możliwości rozwoju osobowości.
Apetyt jest dobrem osobistym. Ograniczanie apetytu narusza osobowość. Ale tu nasuwa się pytanie: W jaki sposób konsument, kierujący się apetytem i wybierający pewien artykuł spożywczy może stwierdzić, czy rzeczywiście połączenie idei apetytu z upodobaniem, które odczuwa podczas konsumpcji, jest zgodna z obietnicami danego produktu?”

Aby znależć odpowiedź na m.in. powyższe pytanie, zapraszam do przeczytania tej intrygującej książki.

Zobacz także:

Co wspólnego z rozwojem osobistym ma teoria Einsteina?

Co wspólnego z psychologią sukcesu ma fizyka kwantowa?

Buddyzm i fizyka kwantowa, a wypalenie zawodowe (?!)

Boska proporcja – mit, czy odcisk Boskiego Matematyka?

Wyuczona bezradność – odc. 1

Kinesiology – czy można odróżnić prawdę od fałszu

Dotarło wtedy do mnie, że to ten moment. Że zaczyna się etap otwierania walizki. Bo z wychowaniem dzieci jest jak z walizką: co do niej włożysz, to potem wyciągniesz

Tak więc trzeba było zacząć godzić się z tym, że przestaję już być potrzebny. Przynajmniej w taki sposób jak dotychczas. I wtedy też uświadomiłem sobie, że otwiera się przede mną druga młodość. A czy i jak ją wykorzystam, zależy ode mnie. Zrozumiałem, że fakt odchowania dzieci w wieku nieco ponad 40 lat jest ogromną okazją do wykorzystania. Moje chłopaki przychodziły na świat, kiedy mieliśmy z żoną po dwadzieścia kilka lat. Pierwsze kilka lat było bardzo trudne. Tym bardziej, że nie mieliśmy na miejscu żadnych dziadków i ze wszystkim musieliśmy sobie radzić sami. Dziś jednak, bedąc tu gdzie jestem, i patrząc na osoby w porównywalnym wieku, które potrzebują jeszcze wielu lat, aby doprowadzić swoje dzieci do pełnoletności, czuję się … wolny

Sądzę, że dla wielu osób ten okres życia jest trudny. Pojawia się bowiem pustka, „po stracie” dzieci, które były esencją wszelkich działań przez ostatnie kilkanaście lat. Pojawia się pytanie, co zrobić z resztą swojego życia. „Za młodzi na sen, za starzy na grzech”.

I powracają młodzieńcze marzenia, pytania o pasje. Często pewnie również doskwiera uczucie samotności i, jeśli nie układa się w małżeństwie, tęsknoty za „prawdziwą miłością” i poczuciem bycia kochanym. Jeśli jesteśmy spełnieni zawodowo i bezpieczni finansowo, szukamy okazji do dalszego indywidualnego rozwoju, z czasem zaczynamy robić coraz więcej dla innych, i dla społeczności. Jeżeli pierwsza połowa życia nam nie wyszła, obawiam się, że spędzamy swój czas na oglądaniu seriali telewizyjnych o życiu innych. I pocieszamy się, że innym też nie jest lekko.

Ja mam to szczęście, że mogę tańczyć. W ostatnim czasie wzięliśmy udział w kolejnych turniejach. I tak się składa, że zawsze stawaliśmy na pudle. Ostatni turniej odbył się 23 stycznia w Nowym Targu. Była to impreza szczególna, gdyż po raz pierwszy w Polsce zorganizowano turniej tylko i wyłącznie dla kategorii seniorskich. I za to wielkie dzięki organizatorowi tej imprezy Leszkowi Kusiakowi z Klubu Tańca Towarzyskiego „Hart” w Nowym Targu właśnie. Były to w gruncie rzeczy małe mistrzostwa Polski w naszych kategoriach. Przyjechała cała Polska. Turniej trwał od 12:00 w południe do ogłoszenia wyników o 22:00. Prawdziwy maraton. Następnego dnia byłem nieprzytomny. Bolało mnie wszystko, z włosami i paznokciami włącznie. I choć nie zatańczyliśmy najlepiej – w naszej kategorii wiekowej, w stylu standardowym zajęliśmy drugie miejsce !

Naprawdę miło jest patrzeć na powiększającą się kolekcję medali, pucharów i zdjęć. Kiedy będę już dziadkiem, siedząc w bamboszach w fotelu bujanym z radością będę wracał do tych chwil. I z dumą będę się chwalił tymi trofeami swoim wnukom. Ale najbardziej będę chciał im powiedzieć, że w życiu trzeba mieć pasje. One nadają mu sens. A kiedy jest nam do końca już bliżej, niż dalej, tak naprawdę nie żałujemy tego, co zrobiliśmy, ale tego, czego zrobić nie odważyliśmy się.

Zobacz także

Jak być szczęśliwym – odc. 4

Jak być szczęśliwym – odc. 1

Jak być szczęśliwym – spontaniczny dodatek

Czy można tańczyć w łózku, czy można medytować w tańcu

Zmagania ze sobą

Zdjęcia z turnieju tańca – łacina

Zdjęcia z turnieju tańca – standard

O Tańcu

Kapha pochodzi od złączenia dwóch korzeni ka – woda oraz pha – kwitnąć. Tłumaczona jest jako ta co skleja, spaja. Dosza ta pochodzi od złączenia dwóch ciężkich elementów: wody oraz ziemi. Jest ona energią, która buduje i natłuszcza (stawy, mięśnie, kości) przez co umożliwia prawidłowe funkcjonowanie ludzkiego ciała pod względem strukturalnym. Kapha jest swego rodzaju spoiwem, elementem wiążącym czy też „smarowidłem” w całym ciele. Obejmuje swym działaniem wszystkie komórki ciała, tkanki oraz organy wewnętrzne.

Kapha ulokowana jest w klatce piersiowej, gardle, płucach, głowie, limfie, tkance tłuszczowej, tkance łącznej, więzadłach oraz ścięgnach. Dosza ta odpowiedzialna jest za nawilżanie pokarmu, przyrost tkanek (mięśniowej, kostnej), „naoliwienie” stawów jak również magazynowanie energii.

Cechy Kapha oraz jej manifestacja w ciele:

• Ciężki (ciężkie kości, mięśnie, mocna budowa ciała; tendencja do tycia; głęboki mocny głos;)
• Powolny/ociężały (wolne ruchy, chodzenie, mowa; powolne trawienie i metabolizm;)
• Zimny/chłodny (zimna i wilgotna skóra; stabilny apetyt i pragnienie wraz ze słabym metabolizmem i trawieniem; częste przeziębienia, kaszel; pożądanie słodyczy)
• Tłusty/oleisty (oleista skóra, włosy; naoliwione stawy i inne narządy)
• Płynny (ślinotok; nadmiar śluzu/płynu w klatce piersiowej, zatokach, gardle i głowie)
• Gładki (gładka cera; łagodna i spokojna natura)
• Gęsty (zwarta tkanka tłuszczowa; gruba skóra, włosy, paznokcie, stolec; mięsiste, zaokrąglone organy)
• Miękki (delikatny, przyjemny wzrok; miłość, współczucie, troska i opiekuńczość, wybaczanie, życzliwość)
• Statyczny (siedzący tryb życia, lubi spać i nic nie robić)
• Lepki (klejące właściwości, które powodują zwartą budowę stawów i narządów wew., lubi się przytulać, głębokie i mocne przywiązanie w miłości i przyjaźni)
• Niejasny/mętny (z rana umysł jest przyćmiony, niejasny; potrzebuje kawy by zacząć dzień)
• Twardy (solidne, twarde mięśnie; siła; sztywność w poglądach)

FIZYCZNE CECHY KAPHY

Ludzie typu Kapha mają silną i mocną sylwetkę ze skłonnościami do nadwagi. Ich kości są silne, mięśnie dobrze rozbudowane. Są zazwyczaj niskiego wzrostu. Tendencja do nadwagi nie oznacza, ze typy kapha zawsze są otyłe. Cechą, która je wyróżnia to zimna, gładka, gruba i blada skóra z tendencjami do przetłuszczania się. Włosy kaphy są grube i gęste, miękkie, często falujące o ciemnym kolorze. Szyja, podobnie jak reszta ciała jest korpulentna i raczej krótka, dłonie są ‘mocne’ i proporcjonalne do reszty. Typowe dla osób kapha są duże, sarnie oczy, które zawsze są błyszczące. Bije z nich spokój, rozwaga i zadowolenie. Usta mają pełne i uwydatnione, a język nabrzmiały, różowy, z charakterystycznym białym nalotem.

Jeżeli chodzi o apetyt, to jest on umiarkowany. Ze względu na wolny metabolizm (słabe agni), kapha może opuszczać kolację bez obawy, że wstanie rano głodna. Ponieważ kapha jest połączeniem elementu wody i ziemi, jej ruchy są wolne, ugruntowane, ale z drugiej strony lekkie i pełne gracji. Sen ma głęboki i nieprzerwany, ale po wstaniu ciężko jej dojść do siebie. Często chrapie. Ludzie o konstytucji kapha mają melodyjny głos, zabarwiony mocnym oraz niskim tonem, a ich mowa jest rozważna i powolna. Uwielbiają suchy i ciepły klimat, nie znoszą zimnej i wilgotnej pogody, podczas której często pojawia się u nich spowolnienie, depresja czy też smutek.

Zaburzenia cielesne kaphy

Otyłość, cukrzyca, przeziębienia i grypa, choroby zatok, grzybica, anoreksja i bulimia. Ponadto kapha często cierpi na alergie, astmę i zaburzenia układu limfatycznego. Zaburzenia snu (nadmiar), zatrzymanie wody w organizmie co objawia się puchnięciem ciała, choroby serca, nietolerancja na zimno i wilgoć oraz nadmiar śluzu i flegmy (zatoki, klatka piersiowa).

PSYCHICZNE CECHY KAPHA

Ludzi kapha cechuje naturalna uczuciowość, tolerancja i umiejętność do wybaczania. W równowadze, kapha jest ciepła, kochająca, łagodna i szlachetna. To osoba, do której zawsze możesz się przytulić i znajdziesz u niej ciepło i wsparcie. Spokojna kapha mentalnie i emocjonalnie jest zdrowa i usatysfakcjonowana z życia. Jako przyjaciel zawsze możesz na niej polegać, umie słuchać i angażuje się mocno zarówno w przyjaźni jak i miłości. Gdy inni załamują ręce w ciężkich chwilach, kapha jest silna, stabilna i daje oparcie dla wszystkich w koło. Kapha jest osobą, która nie potrafi otwarcie powiedzieć co ją gnębi i rani. Ukrywa wszystko w sobie, a jak da upust swoim emocjom, to najlepiej nie być w pobliżu. Ma bardzo duży potencjał: mimo iż wolno się uczy – jak zapamięta to na zawsze, jest wytrzymalsza od vaty i pity, ale przy tym leniwa i potrzebuje często stymulacji z zewnątrz aby wziąć się do roboty. Kapha uwielbia kolekcjonować i przywiązywać się do różnych przedmiotów, długo spać, leniuchować i zamykać się w domowym zaciszu, co często jest przyczyną letargu, depresji i poczucia osamotnienia. Negatywne cechy tej doszy to łąkomstwo i chciwość, zaborczość, zachłanność oraz zawiść.

Co zrobić, żeby zrównoważyć kaphę

1. Codzienne ćwiczenia. Kapha ze względu na swoje tendencje do stagnacji, powinna uprawiać dynamiczne sporty, aktywizujące całe ciało. Sporty dobre dla kapha, to np.: joga, aerobik, jogging, tenis, wioślarstwo, wspinaczka góska, jazda na rowerze.
2. Spożywanie posiłków w cichej i przyjaznej atmosferze
3. Noszenie ciepłych kamieni szlachetnych: rubin, żółty szafir
4. Ograniczenie spożywania tłuszczy oraz smażonych potraw do minimum!
5. Unikanie słodkich oraz zimnych napojów i portaw, jak również chleba (zwłaszcza białego!)
6. Zalecana jest sucha sauna
7. Spożywanie pokarmów gorących, lekkich i i suchych
8. Używanie przypraw i ziół o smakach: ostry, gorzki, cierpki
9. Ograniczenie spożywania nabiału, gdyż jest wychładzający, wilgotny i ciężki.

Autor: Agnieszka Wielobób
http://ajurweda.worpdress.com,
http://www.joga-krakow.pl/

Zobacz także:

Ayurveda w życiu i w Krakowie

Ayurveda w życiu – odc. 2

Ayurveda – odc. 3 – Dosza Vata

Ayurveda – odc. 4 – Dosza Pita

BodyTime – Centrum Ayurvedy Kraków

Termin Pita, pochodzi od sanskryckiego słowa „tapa”, czyli gorąco, ciepło. Zasada Pita wywodzi się z elementów Ognia oraz Wody i często tłumaczona jest jako „Ta, która gotuje”. Chodzi o to, wszystko, co dostaje się do ludzkiego ciała (zarówno pokarm jak i różne bodźce), musi zostać w pewien sposób strawione, „ugotowane”. Pita pełni w organizmie funkcję enzymów oraz aminokwasów, które mają ogromne znaczenie w procesie metabolizmu. Poprzez rozkład złożonych cząsteczek jedzenia, Pita dostarcza ciału ciepło oraz energię do działania. Zarządza ona procesem przekształcania zarówno w ciele jak i umyśle. Pita steruje funkcjami metabolizmu, trawienia, przyswajania oraz odpowiedzialna jest za głód, pragnienie, rozumienie, postrzeganie oraz uczucie gniewu i zazdrości. Energia ta kojarzona jest z takimi kolorami jak czerwony oraz żółty.Podstawowym siedliskiem Pity jest jelito cienkie, żołądek, oczy, skóra, krew, gruczoły potowe oraz tłuszcz. Największe wzmożenie tej energii można zaobserwować u osób młodych i w średnim wieku. Pita ma duże tendencje do siwienia oraz łysienia. Smaki równoważące Pite to słodki, gorzki oraz cierpki.

• Gorąca (dobre ogień trawienny; mocny apetyt, podwyższona temperatura ciała; nie znosi gorąca, przedwczesne siwienie, łysienie; lekkie owłosienie na ciele i twarzy)
• Ostra (ostre zęby, wyraźne oczy, ostry nos, kształt twarzy w kształcie serca, zwężony podbródek; dobre trawienie oraz przyswajanie; bardzo dobra pamięć i logiczne myślenie; wrażliwy; brak tolerancji przy ciężkiej pracy)
• Rozprzestrzeniający się (przejawia się jako wysypka, trądzik oraz stany zapalne w całym ciele; pragnienie sławy)
• Płynna (płynny stolec; miękkie delikatne mięśnie; nadmierna potliwość, oddawanie moczu oraz pragnienie)
• Oleista (miękka oleista skóra, włosy, paznokcie, kał; może nie trawić potraw smażonych na głębokim tłuszczu)
• Kwaśna (kwaśne ph; wrażliwe zęby, wzmożone ślinienie się)
• Gorzka (gorzki smak w ustach, mdłości, wymioty; obrzydzenie do gorzkiego smaku; cyniczny)

FIZYCZNE CECHY PITA

Osoby Pita charakteryzują się dobrze rozwiniętą budową ciała. Są średniego wzrostu, mają dobrze rozwiniętą klatkę piersiową i barki. Ich mięśnie są proporcjonalne i dobrze rozwinięte, a skóra gruba. Ze względu na wzmożone łaknienie, osoby tego typu maja problemy z szybkim przybieraniem na wadze, ale również z szybką jej utratą.

Skórę maja delikatną, miękką oraz lekko oleistą ze skłonnościami do wysypek, trądziku oraz pieprzyków. Włosy Pity są zdrowe, miękkie, cienkie  o kolorze rudym lub brązowym. Szyję mają średniej grubości, podobnie jak dłonie, które często są gorące i spocone.

W przeciwieństwie do łamliwych paznokci Vaty, u Pity są miękkie i dobrze uformowane, często o różowym zabarwieniu z czerwonymi koniuszkami. Oczy u Pity są średniej wielkości, świetliste i przenikliwe z tendencjami do przekrwienia.  Osoby Pita mają cienki, szpiczasty nos, zęby są żółte z tendencjami do psucia się, a dziąsła często krwawią. Język jest wilgotny oraz czerwony z żółtym nalotem.

Osoby o konstytucji Pita cieszą się dobrym apetytem, przyswajaniem pokarmów i ich pełnym trawieniem. Odczuwają pociąg do potraw ostrych i pikantnych i gorzkich. Stolec mają luźny, wypróżnianie regularne, a oddawanie moczu zwiększone. Cykle miesiączkowe u osób Pita są regularne, a krwawienie większe. Sen mają lekki ale nieprzerywany, głos mają głośny, a mowę wyraźną. Pita ma dużą nietolerancję na ciepło i gorąco.

Zaburzenia cielesne Pity:

Problemy żołądkowe oraz z jelitem cienkim, nadkwaśność żołądka, wrzody, zgaga oraz schorzenia wątroby. Ponadto napady gorąca, choroby zapalne (np. zatoki, spojówki), wysypki i łuszczyca oraz hemoroidy i zapalenie wyrostka robaczkowego. Osoby typu Pita cierpią również na częste biegunki, opryszczki, bóle gardła i zapalenia migdałków, jak również odczuwają wzmożony apetyt oraz pragnienie, mają częste infekcje i alergie pokarmowe (orzechy).

PSYCHICZNE CECHY PITA

Ludzi Pita cechuje pewność siebie, odwaga, a ponadto upartość w dążeniu do celu, determinacja i ambitność. Maja bardzo dobrą pamięć, łatwo przyswajają materiał i posiadają wysoką zdolność koncentracji. Są doskonałymi organizatorami i przywódcami, lecz często chcą kontrolować innych. Zaburzona Pita ma tendencje do krytykowania i dawania osądów. Osoby te są zabawne, radosne oraz pełne entuzjazmu, czym dzielą się z innymi. Lubią rywalizację i różnego rodzaju wyzwania, gdyż dobrze funkcjonują pod presją. Pita ma też swoje gorsze strony jak napady złości czy zniecierpliwienia. Pod wpływem gniewu często staje się podirytowana, przejawia skłonności do nienawiści i zazdrości. Zawody, w których sprawdzają się ludzie typu Pita to lekarze, profesorowie, prawnicy oraz inżynierowie, architekci, projektanci i naukowcy.

Co zrobić, żeby zrównoważyć Pitę: 

1. Spożywać pokarmy równoważące Pitę, odpowiednio dla pór roku
2. Spożywać pokarmy w spokojnym otoczeniu
3. Przebywać w chłodnych pomieszczeniach – unikać gorąca, wilgoci
4. Unikać produktów tłustych i smażonych oraz kofeiny, alkoholu, soli, czerwonego mięsa i ostrych przypraw
5. Spożywać więcej świeżych owoców i warzyw
6. W posiłkach powinien przeważać smak słodki, gorzki i cierpki
7. Spędzać więcej czasu na świeżym powietrzu
8. W ciągu dnia masować ciało chłodzącymi olejkami
9. Nauczyć się doceniać ludzi
10. Medytować w ciągu dnia
11. Znajdować czas na odpoczynek każdego dnia
12. Uprawiać spokojne ćwiczenia: joga, pływanie, Tai Chi, spacery
13. Otaczać się chłodnymi kolorami takimi jak: niebieski, zielony, biały.
14. Nosić kamienie o właściwościach wychładzających: kamień księżycowy, perły, niebieski szafir

Autor: Agnieszka Wielobób
http://ajurweda.worpdress.com,
http://www.joga-krakow.pl/

Zobacz także:

Ayurveda w życiu i w Krakowie

Ayurveda w życiu – odc. 2

Ayurveda – odc. 3 – Dosza Vata

BodyTime – Centrum Ayurvedy Kraków

Termin vata pochodzi od sanskryckiego słowa „va” (nosić, transportować lub poruszać się). Vata przejawia się z elementów Powietrza i Eteru. Vata jest zasadą mobilności (ruchu), która reguluje wszystkie aktywności w ludzkim ciele, steruje funkcjami organizmu, zarządza witalną esencją życia (praną). Vata zarządza m.in. takimi funkcjami jak oddech, mówienie, mruganie powiekami, biecie serca, impulsy nerwowe oraz ruchem mięśni. Ponadto do funkcji Vaty należy kontrola krążenia krwi, przyswajania pokarmu, wydalania oraz oddawania moczu i menstruacja.„Siedzibą” vaty jest dolny brzuch, konkretnie okrężnica (najdłuższa część jelita grubego), ponadto mózg, uszy, kości, stawy, skóra oraz uda i tkanka nerwowa. Wraz z wiekiem poziom Vaty w organizmie się podnosi, o czym świadczy wzmożona suchość skóry ora zmarszczki na twarzy.Spośród sześciu smaków (słodki, słony, kwaśny, gorzki, cierpki, ostry) Vate równoważą smaki: słodki, słony oraz kwaśny.

Cechy Vata oraz ich manifestacja w ciele 

• Sucha (skóra, włosy, paznokcie, język; okrężnica, tendencje do zaparć, ochrypły głos)
• Lekka (mięśnie, kości, szczupła sylwetka, niedostateczny sen, niedowaga)
• Zimna (dłonie, stopy, słabe krążenie; nie znosi zimna, uwielbia ciepło, sztywność mięśni)
• Szorstka / chropowata (szorstka, popękana skóra, paznokcie, włosy, zęby; „strzelające” stawy)
• Subtelna ((bezpodstawny) lęk, niepokój, brak pewności siebie, gęsia skórka, tiki, drżenie)
• Ruchliwa (szybko chodzi, mówi, robi rzeczy na czas; niespokojne oczy, brwi, ręce, stopy; niestabilne stawy; wiele snów; lubi podróżować, ale nie zostaje długo w jednym miejscu; zmienny nastrój, słabe zaufanie, rozproszony umysł)
• Czysta (jasnowidzący, szybko się uczy, ale szybko zapomina; czysty, pusty umysł, doświadcza pustki i samotności)
• Cierpka (suche dławiące wrażenie w gardle, czkawka, bekanie/czkanie; uwielbia oleiste i papkowate zupy; ma pragnienie słodyczy, oraz smaków kwaśnych i słonych)

FIZYCZNE CECHY VATY

Osoby typu Vata mają szczupłą oraz kościstą sylwetkę, bardzo ciężko im przybrać na wadze. Są to osoby albo wysokie albo niskie. Ich ciało jest elastyczne, mięśnie są słabo rozwinięte, a stawy mają tendencje do „strzelania”. Oczy Vaty są małe, suche oraz lekko zapadnięte w głąb czaszki. Zęby są duże i często wystające, usta natomiast małe o ciemnym kolorze czerwieni. Język u Vaty jest na ogół suchy i sztywny z szarawą powłoką. Wraz z wiekiem poziom Vaty w organizmie człowieka się zwiększa, o czym świadczy zwiększająca się suchość skóry oraz pojawienie się zmarszczek. Włosy mają suche i łamliwe, dłonie i stopy suche i chłodne. Nos często jest szczupły oraz kościsty, a szyja długa i chuda.

Jeżeli chodzi o apetyt, to u Vaty jest on dosyć zmienny i zróżnicowany, trawienie jest słabe podobnie jak ogień trawienny (agni). Ich nieregularny tryb jedzenia wiąże się z takimi dolegliwościami jak problemy z trawieniem oraz złe wchłanianie się pokarmu.

Osoby typu Vata łatwo się ekscytują. Są czujne i szybkie w działania, ale często robią to bez wcześniejszego zastanowienia. Wyróżniają się ogromną siłą wyobraźni, uwielbiają fantazjować. Osoby Vata boją się ciemności, wysokości oraz pomieszczeń szczelnie zamkniętych. Lubią częste zmiany. Vata nie lubi siedzieć bezczynnie – prowadzi aktywny i szybki tryb życia. Mówi szybko i nieregularnie. Głos ma słaby, mówiąc, często ma zadyszkę a ponadto tendencję do chrypki.

Zaburzenia cielesne Vaty:

Artretyzm, wysokie lub niskie ciśnienie krwi, sztywność mięsni, bóle oraz zawroty głowy, bezsenność, zaparcia, wzdęcia, wczesne starzenie się, nieprawidłowe wchłanianie się pokarmu, choroby serca, chroniczne zmęczenie, bóle w dolnym odcinku kręgosłupa, problemy ze stawami („strzelanie”). Ponadto nietolerancja na chłód i suchość oraz częste alergie na pokarmy takie jak pszenica lub nabiał.

PSYCHICZNE CECHY VATY

Jeżeli Vata jest zbalansowana, osoba taka charakteryzuje się uzdolnieniami artystycznymi, dużą kreatywnością oraz pomysłowością. Ponadto osoby te są elastyczne – mają łatwość do przystosowywania się do różnych sytuacji, potrafią się skupić na zadaniu. Są entuzjastyczni, spostrzegawczy, ale też spontaniczni, współczujący i charyzmatyczni. Mają też duże zdolności intuicyjne. Typowymi zawodami, które Vata, powinna wykonywać i które będą dla niej dobre, równoważące to m.in.: nauczyciel, artysta, muzyk oraz filozof, terapeuta

Łatwo zapamiętuje informacje, ale równie łatwo o nich zapomina. Ma małą siłę woli, jest nieufna i nieśmiała. Ludzie typu Vata są lękliwi, niespokojni, nerwowi oraz brak im pewności siebie. Łatwo się rozpraszają. Sen ludzi Vata jest lekki i niespokojny, często występuje bezsenność. Rządzi takimi uczuciami jak ból, drżenie oraz skurcze.

Ludzie, którzy maja zaburzoną Vatę są podatni na wszelkiego rodzaju uzależnienia, są niespokojni i niecierpliwi oraz szybko osądzają i podejmują decyzje. Osoby te łatwo i szybko zarabiają pieniądze, ale też szybko je wydają. Są nieśmiali i introwertyczni, brak im pewności siebie, śmiałości i są kiepskimi organizatorami. Z dużą łatwością zapamiętują informacje, ale ich pamięć jest krótka i szybko też zapominają. Często przerywają rozmówcy lub nie podtrzymują rozmowy.

Co zrobić, żeby zrównoważyć Vatę: 

1. Przebywać w cieple, ubierać się ciepło
2. Jeść ciepłe, rozgrzewające, oleiste posiłki równoważące Vatę, używać rozgrzewających przypraw
3. W posiłkach powinien przeważać smak słodki, kwaśny i słony
4. Spożywać posiłki w spokojnym i cichym otoczeniu (bez radia, telewizora itd.)
5. Unikać zimnych i wychładzających posiłków (lody) i napojów (woda z lodówki)
6. Jeść jak najmniej surowych produktów zwłaszcza jabłek oraz warzyw z rodziny kapustowatych
7. Uważać z jedzeniem fasol
8. Planować dzień oraz kłaść się spać wcześnie
9. Uprawiać delikatne sporty: joga, basen, spacer, Tai Chi
10. Medytować w ciągu dnia
11. Odpoczywać w ciągu dnia (zalecane są krótkie drzemki)
12. Otaczać się jasnymi oraz ciepłymi kolorami pomarańczy i zieleni
13. Często się śmiać
14. Nosić ciepłe kamienie szlachetne takie jak lapis, ametyst oraz rubin
15. Realizować swoje artystyczne pasje życiowe

Ze wszystkich cech, które do tej pory zostały wymienione, najważniejszą jest ta, że Vata pełni wiodącą rolę w stosunku do Pity i Kaphy. Ona jako pierwsza ulega rozregulowaniu, zapoczątkowując przy tym rozwój choroby. Jak pisze Dr Deepak Chopra w swojej książce pt: “Zdrowie doskonałe” – Vata jest “królową” dosz i gdy ona jest w równowadze, pozostałe dosze  również. 

Autor: Agnieszka Wielobób
http://ajurweda.wordpress.com,
http://www.joga-krakow.pl/

Zobacz także:

Ayurveda w życiu i w Krakowie

Ayurveda – odc. 2

BodyTime – Centrum Ayurvedy Kraków

Spróbuję zatem opisać filozofię Ayurvedy, choć muszę uczciwie przyznać, że jestem na początku swojej drogi, ale coś mi mówi, że będzie to droga intrygująca i pełna ciekawych odkryć. W niektórych miejscach będę się więc posiłkował wiedzą poznanych niedawno terapeutów ze Sri Lanki pracujących w krakowskim centrum Ayurvedy BodyTime.

Ayurveda to najstarszy na świecie system filozoficzny i medyczny, rozpowszechniony w Indiach, Nepalu i na Sri Lance. Wywarła decydujący wpływ na rozwój medycyny chińskiej i tybetańskiej. Ayurveda w dosłownym tłumaczeniu oznacza „wiedzę życia” (od słów w Sanskrycie: ‘ayus’ – życie i ‘veda’ – wiedza), ale ponieważ w tradycji tej „życie” oznacza również „zdrowie”, można Ayrvedę tłumaczyć jako „wiedzę o zdrowym życiu” lub wręcz „wiedzę o długowieczności”. Jej korzenie sięgają 5 tysięcy lat. Była i jest główną częścią indyjskiej tradycji medycznej. W tamtych rejonach świata studiuje się ją na uczelniach wyższych tak samo, jak u nas medycynę zachodnią.

Według Ayurvedy życie manifestuje się jako kombinacja ciała, umysłu i ducha. Brak harmonii między tymi elementami prowadzi do zaburzeń w organizmie i rozwoju chorób, zarówno fizycznych, jak i mentalnych. Tak więc w swoim podejściu filozofia ta koncentruje się głównie na zapobieganiu chorobom, a odbywa się to w bardzo ciekawy sposób utrzymywania odpowiedniej równowagi (znów to pojęcie równowagi na moim blogu). Kiedy jednakże dochodzi już do widocznej choroby, Ayurveda nie skupia się na leczeniu jej objawów, ale na usunięciu prawdziwych przyczyn. Nie odwołuje się też do poszczególnych organów, ale do całości ciała, umysłu i ducha.

Podstawą Ayurvedy jest założenie, że we wszystkim, co istnieje przejawia się energia (zobacz Co wspólnego z rozwojem osobistym ma teoria Einsteina), zwana w Sanskrycie praną (prańah).

Prana ma piecioraką naturę i przenika cały Wszechświat objawiając się w postaci pięciu żywiołów: przestrzeni (akaśa), powietrza (waju), ognia (agni), wody (apas) i ziemi (prithiwi). W człowieku prana manifestuje się w postaci tzw. dosz (dośa). Dosza jest w gruncie rzeczy pojęciem abstrakcyjnym, stanowi jednakże konkretną kombinację w/w pięciu żywiołów.

W związku z tym mamy w sumie 3 dosze:

Vata - która jest połączeniem przestrzeni i powietrza

Pita - która jest połączeniem ognia i wody

Kapha - która jest połączeniem wody i ziemi

Według Ayurvedy w chwili poczęcia powstaje pewien energetyczny kod (prakryti – matryca materii, podstawa materii) stanowiący niepowtarzalną konstytucję organizmu, objawiającą się w postaci specyficznej kombinacji trzech dosz. Wszelkie choroby wynikają z zachwiania równowagi w tej oryginalnej kombinacji energetycznej,  a więc powstają w wyniku nadmiaru bądź niedoboru poszczególnych dosz, co z kolei w fizycznym wymiarze powoduje brak właściwej czynności komórkowej w organizmie. Prakryti kieruje więc indywidualnymi reakcjami, zarówno umysłowymi jak i fizjologicznymi. Oznacza to również, że każdy typ konstytucjonalny wykazuje charakterystyczne dla siebie predyspozycje do określonych zaburzeń – takich jak choćby nadwaga, czy przewlekłe przeziębienia.

Według Ayurvedy u większości osób mamy do czynienia z dwoma doszami dominującymi, gdzie niemalże w równej mierze występują vata-pitta, pitta-kapha lub kapha-vata. Rzadziej spotyka się  przypadki z przeważającą energią tylko jednej doszy, a najtrudniej spotkać osoby z trzema zrównoważonymi doszami. I tu jedna ważna uwaga: stan równowagi w Ayurvedzie nie oznacza doprowadzenia do ustawienia wszystkich trzech dosz na tym samym poziomie. Oznacza on utrzymywanie takiej proporcji dosz, z jaką się urodziliśmy. I na tym polega całe piękno  odkrycia swojej  konstytucji organizmu i życia w taki sposób, aby tę proporcję wspierać.

W jaki sposób sprawdza się konstytucjonalny typ organizmu? O tym w  następnych odcinkach. W drodze są również opisy poszczególnych dosz, jesteśmy bowiem dopiero na samym początku opisu tego systemu.

Gdyby jednak ktoś nie mógł się doczekać, ciekawe opisy poszczególnych dosz można znaleźć np. tutaj:

Vata – http://ajurweda.wordpress.com/2009/03/15/102/

Pita - http://ajurweda.wordpress.com/2009/03/28/goraca-pita/ 

Kapha – http://ajurweda.wordpress.com/2010/01/07/kapha/

Zobacz także:

Ayurveda – odc. 3 – Dosza Vata

Ayurveda – odc. 4 – Dosza Pita

Ayurveda – odc. 5 – Dosza Kapha

Ayurveda w życiu i w Krakowie

Centrum Ayurvedy Kraków

Do tej pory na tym blogu skupialiśmy się głównie na umyśle i duszy. A jest przecież trzeci równie ważny element naszego istnienia, który z wiekiem zaczyna odgrywać coraz większą rolę (to mogę powiedzieć z pełną odpowiedzialnością z perspektywy swoich 40+ lat, choć wiele osób mi mówi, że na te lata nie wyglądam :-). Mam oczywiście na myśli nasze bezcenne opakowanie, w którym podróżujemy po tej Ziemi.

Wierzę, że jednym z kluczy do spełnionego życia jest umięjetność zachowania równowagi w wielu różnych płaszczyznach - między innymi pomiędzy sprawami ciała, umysłu i duszy. Innymi słowy nasza kondycja fizyczna jest tak samo ważna, jak wiedza i wiara. Wpływ ciała i umysłu jest obustronny. Najlepszym przykładem tej współzależności  są wszelkie techniki oddechowe, yoga, masaż czy też najprostszy fakt rozładowywania stresu poprzez dowolny wysiłek fizyczny. O wadze seksu w życiu człowieka już nawet nie wspomnę!

Nie sądzę natomiast, żeby istniała jedna jedyna recepta na zachowanie  równowagi ciało-umysł-dusza, ponieważ każdy z nas jest inny, i moim zdaniem każdy musi tę swoją idywidualność odkryć i zrozumieć sam. Co ciekawe, ta równowaga jest dynamiczna, tzn. zmienia się wraz z naszym rozwojem i lepszym samopoznaniem lub też – uwaga, nielubiane słowo – lepszą samodyscypliną. Podsumowałbym to krótko jako rosnącą odpowiedzialność za siebie samego/samą.

Dziś jestem przekonany, że naprawdę bardzo ważne jest co jemy i jak jemy. Zmiana odżywiania może bardzo istotnie wpłynąć na nasze samopoczucie. I niestety nie da się obronić wymówki, że nie mamy czasu na to, żeby jeść zdrowo, bo to po prostu oznacza, że nie mamy czasu dla bardzo ważnej części siebie. Wtedy sami przyczyniamy się do tego, że nasze życie będzie takie, jak bieg na 100 metrów: im szybciej będziemy biec, tym szybciej dobiegniemy. Nie sądzę też żebyśmy naprawdę chcieli przeżyć emeryturę kursując pomiędzy lekarzem i apteką, a spotykając się ze znajomymi rozmawiać głównie o chorobach.

No, to po tych moralizatorsko / motywacyjnych wywodach opowiem teraz o swoim niedawnym doświadczeniu. Od pewnego czasu szukałem praktycznej wiedzy nt. kompleksowo pojętego zdrowego stylu życia. Takiego, który obejmowałby wszystkie 3 w/w elementy. Znalazłem tradycję chińską, która wiąże się z pojęciami ying i yang, energii życiowej chi, a w dziedzinie odżywiania z kuchnią pięciu przemian. Przeczytałem też książki Michała Tombaka. Bardzo ciekawa kopalnia przystępnej wiedzy nt. tego, jak funkcjonuje nasz organizm (polecam np. książkę Czy można żyć 150 lat - można z niej m.in. wyczytać dlaczego wszelkie diety odchudzające nie mają sensu). I w końcu zaprzyjaźniłem się na dłużej z filozofią Ayurvedy, ponad 5 000-letniej tradycji medycyny holistycznej wywodzącej się z obszaru półwyspu indyjskiego.

Znalazłem też centrum Ayurvedy w Krakowie, w którym pracują terapeuci z egzotycznej Sri Lanki. Oprócz tego, że zaprzyjaźniłem się z Udithą i Priyankara, przeszedłem przez kompleksowy proces odtruwania organizmu, ustalenia diety odpowiadajacej moim dominującym doszom (co to jest dosza ?!) i zrozumiałem kilka swoich naturalnych preferencji, które do tej pory były raczej intuicyjne. M.in. stało się jasne dlaczego tak naprawdę regularny wysiłek fizyczny jest w moim przypadku niezbędny do zdrowego funkcjonowania całej maszynerii (jak się okazało taniec jest idealny dla takiego obiektu, jak ja . Proces odtruwania był w sumie bardzo przyjemny, skladał się bowiem z odpowiednich masaży, inhalacji i parówek, jak również różnych zestawów ziół, które oczyszczają poszczególne układy ciała (np. nerwowy, trawienny, czy krwionośny). Dla porządku muszę dodać, że niektóre zioła nie były już tak przyjemne w bezpośrednim kontakcie organoleptycznym, ale coż … cierp ciało, jak żeś chciało.

Różnica w samopoczuciu jest naprawdę wyraźna. Widzę to również na parkiecie tanecznym – poziom energii i kondycja zdecydowanie poszly w górę. A to ponoć dopiero początek pozytywnych efektów, gdyż zrównoważenie, czasami wieloletnich zaniedbań, musi trochę potrwać. Ayurveda nie obiecuje cudownych uzdrowień na drugi dzień po terapii.

Im więcej czytam o Ayurvedzie i im dłużej testuję jej zasady na sobie, tym bardziej mnie to fascynuje. Dajcie znać, czy chcielibyście usłyszeć więcej nt. tej kompleskowej filozofii.

Zobacz także:

Ayurveda w życiu – odc. 2

Ayurveda – odc. 3 – Dosza Vata

BodyTime – Centrum Ayurvedy Kraków

„Szanse na taki Wszechświat jak nasz, wyłaniający się z czegoś takiego jak Wielki Wybuch są nieprzytomnie małe. Myślę, że pojawiają się tu czysto religijne implikacje. Byłoby bardzo trudno wyjaśnić, czemu Wszechświat musiał rozpocząć swoją ewolucję od takiego właśnie stanu, chyba, że był to akt Boga chcącego stworzyć istoty takie, jak my.”

Dlaczego prawdopodobieństwo zaistnienia naszego Wszechświata jest tak nieprzytomnie małe i co w tym jest takiego szczególnego? Postaram się w dużym skrócie o tym opowiedzieć, omijając równocześnie na tyle na ile się da niestrawny język fizyki.

Utracona symetria

W pierwszych mikrochwilach po Wielkim Wybuchu (co ciekawe: naukowcy są dziś w stanie odtworzyć cały proces aż do momentu 10^-43 sekundy po wybuchu – czyli jednej dzisiątej  milionowej milionowej milionowej milionowej milionowej milionowej milionowej sekundy !) na skutek nieprzerwanej ekspansji materia i antymateria powstawały w mniej więcej równych ilościach. Każde spotkanie kwarka i antykwarka powodowało calkowitą anihilację obydwu „cząstek” i uwolnienie fotonu światła. Okazuje się jednak, że w pewnej chwili po Wielkim Wybuchu symetria pomiędzy ilością materii i antymaterii przestała obowiązywać  i na każdy miliard par kwarków i antykwarków z jakichś powodów przypadał jeden dodatkowy kwark.  To właśnie ten ułamek całej początkowej niewyobrażalnie gęstej materii stał się w efekcie końcowym masą całego Wszechświata, ktory dzisiaj znamy.

Skąd wzięła się ta asymetria? Dziś nikt nie potrafi na to pytanie odpowiedzieć. Gdyby jednak nie miała ona miejsca, Wszechświat szybko przekształciłby się w czyste promieniowanie, a gwiazdy i planety nigdy by nie powstały, nie wspominając o istotach żywych.

Skala Makro – Wartość Stałej Grawitacji

Szybkość z jaką Wszechświat się rozszerzał uzależniona jest w głównej mierze od jego początkowej energii oraz siły grawitacji, która po Wielkim Wybuchu oddziałuje na powstałą materię i antymaterię. Gdyby początkowe tempo ekspansji było mniejsze o jedną tysięczną jednej milionowej jednej milionowej procenta (!), to Wszechświat już dawno zapadłby się ponownie. Z drugiej strony, gdyby tempo ekspansji było szybsze o choćby jedną milionową procenta – gwiazdy i planety nie mogłyby powstać.

Skala Mikro – Wartość Sił Jądrowych Atomu

Gdyby  siły jądrowe, utrzymujące ze sobą protony i neutrony w jądrze atomowym, były choć odrobinę słabsze, we Wszechświecie powstałby tylko wodór. Gdyby z kolei były nieco silniejsze, cały wodór przekształciłby się w hel. Wygląda również na to, że siły jądrowe są tak skorelowane, żeby mógł powstać węgiel stanowiący podstawę życia na Ziemi. Gdyby bowiem miały choć odrobinę większą wartość, cały węgiel przekształciłby się w gwiazdach w tlen. Czy to może być po prostu zbieg okolicznośći?

Wzajemne dopasowanie Makro i Mirko Świata

W dzisiejszej nauce znanych jest ponad 30 stałych, których wartość jest po prostu dana. Wynikają one z pomiarów doświadczalnych, natomiast nie da się ich wywieść z żadnych obliczeń matematycznych. Po prostu mają taką, a nie inną wartość. Należą do nich np.: prędkość światła, wartość silnych i słabych oddziaływań jądrowych, stałe dotyczące elektromagnetyzmu, stała Planck’a, stała grawitacji, czy też stała kosmologiczna. Tak się dziwnie składa, że wszystkie one są ze sobą tak wzajemnie skorelowane, że tylko przy takiej kombinacji może we Wszechświecie zaistnieć świadome życie. Prawdopodobieństwo zajścia takiej właśnie jednej jedynej korelacji jest niekończenie małe. Dlaczego? Dlatego, że każda z nich musi osiągnąć swoją ściśle określoną wartość dodatkowo skorelowaną z wartością wszystkich pozostałych. Dość powiedzieć, że stała kosmologiczna jest ustalona z dokładnością do :

1 : 100 000 000 000 000 000 000 000 000
000 000 000 000 000 000 000 000 000 (!!!)

 Sądzę, że ciekawie oddaje ten temat poniższy film:

Oczywiście rodzi się teraz pytanie, jak zinterpretować te odkrycia. Jednych wiodą one do zasady antropicznej, czyli przekonania, że prawa Wszechświata zostały dokładnie tak zaprojektowane, żeby mogło powstać świadome życie. Innych wiedzie to do teorii światów równoległych lub wieloświata, w ramach której nasz Wszechświat jest po prostu jednym z nieskończonej ilości istniejących rzeczywistości. Wybór pozostawiam Wam drodzy czytelnicy. Wkraczamy tu bowiem niewątpliwie w obszar wiary W obydwu bowiem wersjach wciąż pozostaje bez odpowiedzi pytanie: KTO lub co było sprawcą Wielkiego(ich) Wybuchu(ów)?

Zobacz także:

Deus ex Machina – odc. 1

Boska Proporcja – mit czy odcisk Boskiego Matematyka? 

 0,75 czyli potęga Życia

Czy Życiu potrzebny jest język?

Co wspólnego z rozwojem osobistym ma teoria Einsteina?

Co wspólnego z psychologią sukcesu ma fizyka kwantowa?

Buddyzm i fizyka kwantowa, a wypalenie zawodowe (?!)

Mistrzowie świata w tańcu towarzyskim

Mr. Stavros Flatley

A te dwa video są specjalnie dla mnie.
Bradzo lubię film „Gladiator”. Muzyka jest dla mnie rewelacyjna.

Zobacz także:

Inspiracje – 25 motywacyjnych cytatów

Inspiracje – jak tam postanowienia noworoczne?

Inspiracje – nigdy się nie poddawaj

Postanowienia noworoczne dla zapracowanych

 Jak efektywnie zarządzać czasem – nieco inne spojrzenie

Wszystko zaczęło się baaardzo dawno temu. Tak dawno, że żadna z bajek zaczynających się od słów „dawno, dawno temu …” nie jest w stanie opisać tej historii. Nie było bowiem wtedy nikogo, kto mógłby tę bajkę napisać, opowiedzieć lub wysłuchać. Nie było „siedmiu gór” i „siedmiu mórz”, za którymi ta historia mogłaby się wydarzyć. Nie było lasów ani rzek. Nie było Ziemi. Nie było nieba ani powietrza. Nie było Słońca ani Księżyca, nie istaniała ani jedna planeta, ani jedna gwiazda. Co więcej – nie było przestrzeni ani czasu. A wszystko to miało miejsce ok. 13,7 miliarda ludzkich lat temu.  Czy w takim razie zanim pojawił się czas, istniało cokolwiek? A jeżeli tak, CO to było? Bardzo dobre pytanie?!

Skąd wiemy, że ok. 13,7 miliarda ludzkich lat temu zdarzyło się coś naprawdę ważnego? Już opowiadam w dużym skrócie całą historię, która dla mnie jest kolejnym powodem do niezwyklego zadziwienia nad naturą naszego Wszechświata i Życia.

Ponad 200 lat temu jeden z najbardziej wpływowych filozofów wszechczasów Immanuel Kant, napisał:

„Dwie rzeczy napełniają umysł coraz to nowym i wzmagającym podziwem i czcią, im częściej i trwalej się nad tym zastanawiamy: niebo gwiaździste nade mną i prawo moralne we mnie.”

Próby zrozumienia powstania i natury Wszechświata pojawiają się niemal we wszystkich religiach na przestrzeni całych dziejów ludzkości. Z drugiej strony każdy naukowiec marzy o tym, aby dokonać odkrycia, które wstrząśnie dotychczasowym pardygmatem wiedzy. Za to przecież dostaje się Nobla. Czy zatem nauka i wiara muszą stanowić zupełnie przeciwstawne światy?

Większość kluczowych odkryć dotyczących natury Wszechświata miała miejsce w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat. Trudność polega na tym, że prace te są prowadzone w wąskich kręgach naukowych, naukowcy posługują się bardzo specjalistycznym językiem, a wiedza na ich temat tych odkryć, a przede wszystkim wytłumaczenie i zrozumienie ich konsekewncji pozostają wciąż niedostępne dla ogromnej populacji zwykłych ludzi.

Na początki XX wieku większość uczonych była przekonana, że Wszechświat nie ma ani początku, ani końca. Nie odpowiadało to jednak na pytanie, jak to możliwe, że na skutek bezsprzecznie isteniejącej siły grawitacji Wszechświat nie zapada się w sobie?

W roku 1929 Edwin Hubble dokonał seri słynnych obserwacji. Wykorzystując efekt Doplera – ten sam, który umożliwia policjantom pomiar prędkości samochodu – Hubble stwierdził, że światło galaktyk świadczy bezsprzecznie o ich oddalaniu się od Ziemi, bez względu na to, w którym kierunku dokonujemy pomiaru. Przy tym im dalej galaktyka się znajduje, z tym większą prędkością się od nas oddala. Jeżeli zatem wszystko we Wszeświecie się oddala od siebie, to po odwróceniu strzałki czasu musielibyśmy niechybnie natrafić na moment, w którym wszystkie galaktyki znajdowały się w jednym punkcie, tworząc niewyobrażalnie skondesowane skupisko materii. No właśnie, ale czy na pewno tylko materii w naszym potocznym rozumieniu?

W roku 1965 Arno Penzias i Robert Wilson dokonali odkrycia tzw. promieniowania tła. Prowadząc obserwacje nieba za pomocą nowego detektora mikrofal, natrafili na coś, co wydawało się zakłócającym sygnał szumem. Po wykluczeniu wszelkich możliwych źródeł szumu (włączając w to parkę gołębi, która uwiła sobie gniazdko w antenie tubowej), Penzias i Wilson zdali sobie sprawę, że ten szum pochodzi z kosmosu i jest promieniowaniem wysyłanym przez ciało doskonale czarne o temperaturze zaledwie 2.7 K (a więc tylko o 2.7 K wyzszej od zera bezwzględnego). Istnienie promieniowania obiektu o tak niskiej temperaturze, co ważne, dochądzącego ze wszystkich możliwych kierunków,  dało się wytumaczyć tylko za pomocą teorii Wielkiego Wybuchu. Wybuchu, w wyniku którego w niewyobrażalnie krótkim czasie następowało rozszerzanie i ochładzanie się Wszechświata.

Dodatkowym przekonującym dowodem poprawności teorii Wielkiego Wybuchu jest rozkład pierwiastków we Wszechświecie, a zwłaszcza wodoru, deuteru (forma wodoru), i helu. Zawartość deuteru jest zdumiewająco stała zarówno w bliskich nam gwiazdach, jak i w najszybciej oddalajacyh się galaktykach. Potwierdza to hipotezę, że cały obecny we Wszechświecie deuter powstał w niewiarygodnie wysokiej temperaturze natychmiast po Wielkim Wybuchu.

 Po zwycięstwie teorii Wiekiego Wybuchu wydawać się mogło, że losy Wszechświata zależą od jego gęstości: Wszechświat „lekki” powinien rozszerzać się w nieskończoność, Wszechświat „ciężki” w którymś momencie, na skutek działania siły grawitacji, powienien zacząć się kurczyć. Istnieje jednakże wartość graniczna, tzw. gęstość krytyczna stanowiąca równowagę pomiędzy rozszerzaniem się i kurczeniem. Wg obliczeń uczonych wartość ta wynosi: 9.9 x 10 ^-30 g/cm³

I choć gęstość Wszechświata jest zmierzyć niełatwo i tu nastąpił przełom w ostatnich dosłownie latach. Otóż okazało się, że wg doświadczalnych pomiarów gęstość naszego Wszechświata jest niezwykle zbliżona do wartości krytycznej, ale równocześnie zwykła materia wnosi do niej zaledwie czteroprocentowy wkład. Ruch materii w galaktykach można bowiem wyjasnić tylko wtedy, jeśli przyjmiemy, że oprócz znanych nam cząstek Wszechświat wypełnia także tajemnicza ciemna materia, oddziałująca ze zwykłą jedynie poprzez grawitację.

I tu przechodzimy powoli do sedna tego postu. Nasze ciała składają się w ogromnej większości z tlenu, wodoru, węgla i azotu. Jaki to ma związek z teorią Wielkiego Wybuchu? Za chwilę postaram się wyjaśnić.

Przez pierwszy milion lat po Wielkim Wybuchu Wszechświat rozszerzał się, temepratura spadała, zaczynały formować się jądra atomowe i atomy. Materia pod wpływem siły grawitacji powoli skupiała się w galaktyki. W obrębie tych galaktyk skupiska wodoru i helu zapadały się w sobie, a ich gęstość i temperatra rosły. W końcu rozpoczynały się rekacje syntezy termojądrowej. Proces, w wyniku którego cztery jądra wodoru łączą się ze sobą powodując powstanie jądra helu i uwalniając energię, jest głównym źródłem energii gwiazd. Kiedy gwiazdy zaczynają się wypalać, w ich jądrach zaczynają powstawać coraz cięższe pierwiastki,  takie jak … węgiel i tlen.

Uczeni sadzą, że nasze Słońce nie powstało w pierwszych dniach istnienia Wszechświata. Jest to gwiazda, która powstała około 5 miliardów lat temu w wyniku lokalnego skupienia się materii galaktycznej. W czasie tego zdarzenia pewna ilość cięższych pierwiastków nie została włączona do nowo formującej się gwiazdy, ale utworzyła planety krążące teraz wokół Slońca. Znalazła się wśród nich także nasza Ziemia, która jednakże na początku swego istnienia zdecydowanie nie nadawała się do zamieszkania przez istoty żywe w naszym rozumieniu. Powoli stygła i dopiero około 4 miliardów lat temu stała się miejscem gotowym do przyjęcia „życia”. Około 150 milionów lat poźniej Ziemia była już zieloną i kwitnącą planetą.

Niemal wszystkie atomy naszego ludzkiego ciała zostały utworzone w supergorącym tyglu spalającej się supernowej. W tym sensie możemy stwierdzić, że naprawdę jesteśmy zbudowani z gwiezdnego pyłu. I jesteśmy tworem zaiste wyjątkowym, zjawiskiem nieprawdopodobnym, jeśli chodzi o skalę procesów zachodzących we Wszechświecie. Czy ta teoria jest sprzeczna z nauczaniem wielu religii, z wiarą w istnienie Boga, jako siły sprawczej wszystkiego, która stworzyła nas na obraz i podobieństwo swoje?

Jestem przekonany, że nie. Zwłaszcza, jeśli przyjrzymy się bliżej temu, z jak niezwykle nieprawdopodobną, z punktu widzenia nauki, korelacją różnych parametrów fizycznych i astrofizycznych mamy do czynienia. O tym jednakże w następnych odcinku.

Dziś natomiast na zakończenie zacytuję Stevena Hawking’a, autora „Krótkiej historii czasu”:

„Szanse na taki Wszechświat jak nasz, wyłaniający się z czegoś takiego jak Wielki Wybuch są nieprzytomnie małe. Myślę, że pojawiają się tu czysto religijne implikacje. Byłoby bardzo trudno wyjaśnić, czemu Wszechświat musiał rozpocząć swoją ewolucję od takiego właśnie stanu, chyba, że był to akt Boga chcącego stworzyć istoty takie, jak my.”

Zobacz także:

Deus ex Machina – odc. 2

Boska Proporcja – mit czy odcisk Boskiego Matematyka? 

 0,75 czyli potęga Życia

Czy Życiu potrzebny jest język?

Co wspólnego z rozwojem osobistym ma teoria Einsteina?

Co wspólnego z psychologią sukcesu ma fizyka kwantowa?

Buddyzm i fizyka kwantowa, a wypalenie zawodowe (?!)