Ja vs Åšwiat – dla Pani Eli

DziÅ› można byÅ‚o pospać o godzinÄ™ dÅ‚użej. NastÄ…piÅ‚a zmiana czasu. Ja postanowiÅ‚em przeznaczyć tÄ™ godzinkÄ™ na napisanie kilku słów – i zawdziÄ™czam to Pani Elżbiecie (proszÄ™ zobaczyć komentarz do wpisu  Czy wolna wola jest tylko iluzjÄ…?)

Jak dzisiaj spałeś? W jakim nastroju wstałaś? Czy ta dodatkowa godzina zrobiła różnicę? Czy widok pogody za oknem znów Cię zdołował? Czy wiesz, co będziesz dziś robić? Czy ten dzień zaliczysz do udanych? Czy pogoda naprawdę ma takie wielkie znaczenie? Czy to ona decyduje o Twoim samopoczuciu, czy Ty?

Andrzej GoÅ‚ota pewnie nie ma za sobÄ… najlepszej nocy PrzegraÅ‚ wczoraj w zÅ‚ym stylu walkÄ™ z Adamkiem. Znowu musi siÄ™ pozbierać. I żyć. I choć zarobiÅ‚ wczoraj 300 000 dolarów, to chyba jednak mu nie wyszÅ‚o …

Każdy z nas szuka recepty na SWOJE szczęśliwe życie. Obserwujemy świat. Rozmawiamy z ludźmi. Przyglądamy się innym. Czytamy książki. Buszujemy po internecie.  Tworzymy swoje wyobrażenie na temat zasad gry, które rządzą tym światem. Nieustannie szukamy właściwych odpowiedzi. Jeżeli mamy mądrego mentora, to świetnie. Jeżeli możemy skorzystać z mądrych rad swoich rodziców, tym lepiej.  Jeżeli ich życie jest/było udane, to sądzę, że jesteśmy w czepku (czyli szczęśliwej rodzinie) urodzeni. 
Tak czy owak ostatecznych wyborów musimy jednak dokonywać sami. Nawet wtedy, gdy pozwalamy, żeby decydowali za nas inni.

Kto ma rację? Czy osoba, która preferuje spokojne umiarkowane życie, czy też ktoś, kto nieustannie podejmuje ryzyko i chce od życia więcej? Gdzie jest złoty środek? Czy ktoś, kto ma dobrą pracę, udane życie rodzinne, zdrowe dzieci, zarabia więcej, niż większość ludzi w tym kraju POWINIEN być automatycznie szczęśliwy? Przecież właściwie niczego mu nie brakuje. Tyle osób traci dziś pracę lub żyje w nieustannym strachu, że każdego dnia mogą ją stracić? Dlaczego więc osoba bezpieczna finansowo, z poukładanym życiem rodzinnym nie czuje jednak tego szczęścia?

Porównujemy siÄ™ z innymi. To naturalny proces. Szukamy weryfikacji naszych przekonaÅ„ w Å›wiecie zewnÄ™trznym, sÅ‚usznoÅ›ci naszych decyzji. Czyż nie jest tak, że czÄ™sto powtarzamy “inni majÄ… gorzej” (zwÅ‚aszcza w trudniejszych chwilach) i w ten sposób staramy siÄ™ sami siebie przekonać, że przecież POWINNIÅšMY być zadowoleni ze swojego życia. Å»e powinniÅ›my być wdziÄ™czni za to, co mamy i w gruncie rzeczy szczęśliwi. A jednak …

Jeżeli przyjrzeć siÄ™ bliżej samemu sednu naszej egzystencji, trudno nie zgodzić siÄ™ z wnioskiem, że tak naprawdÄ™ zawsze jesteÅ›my sami w obliczu caÅ‚ego Å›wiata. Zawsze jest nasze ja i caÅ‚a reszta. Sami przychodzimy na ten Å›wiat i sami z niego odejdziemy. I nie chcÄ™ tu wchodzić w dywagacje, czy to ja, to maÅ‚e ‘ja’ (czyli ego), czy też JA duże (czyli część Boskiej CaÅ‚oÅ›ci). Zanim dojdziemy do etapu oÅ›wiecenia, w którym zjednoczymy siÄ™ w peÅ‚ni z BoskÄ… ÅšwiadomoÅ›ciÄ… upÅ‚ywa wiele, wiele lat (a może nawet żywotów). WczeÅ›niej jesteÅ›my po prostu sami i bardziej lub mniej Å›wiadomie szukamy swojej drogi.

Wydaje się, że ta konkluzja o byciu samym brzmi dość przytłaczająco. Ale czy na pewno? Zaryzykuję tezę, że nasza reakcja na to stwierdzenie jest świetnym papierkiem lakmusowym pokazującym na jakim etapie swojego rozwoju jesteśmy. Bo u podłoża tej samotnej relacji ze światem jest jeszcze coś bardziej fundamentalnego, a mianowicie to jak czujemy się SAMI ZE SOBĄ. Bo przede wszystkim i w pierwszej kolejności, co rano budzimy się najpierw ze sobą samym.

Sądzę, że każdy z nas ma swoją specyficzną lekcję do odrobienia. Jeżeli w swoim życiu będzie odrabiał zadania domowe innych osób, choćby z najlepszymi wynikami - niczego to nie zmieni. I tak nie przejdzie do swojej następnej klasy. A życie wciąż będzie przynosić mu kolejne szanse na przepracowanie tej najważniejszej lekcji. Dlatego też bardzo przemawia do mnie biblijna przypowieść o talentach. Nie poprzestawajmy więc na małym. Realizujmy w pełni SWÓJ potencjał. Nie marnujmy talentów, którymi zostaliśmy obdarzeni i nie pozwólmy wmówić sobie, że jest jedyna słuszna droga do szczęścia. Sądzę, że każdy ma swoją i niestety (a właściwie stety) sam ją musi odkryć.

Dlatego też i do moich słów, Droga Czytelniczko i Drogi Czytelniku, podchodź z odpowiednim dystansem :-)

ps. Bardzo spodobaÅ‚o mi siÄ™ zdanie przeczytane kiedyś u jednego ze sÅ‚awnych amerykaÅ„skich ‘guru’ nt. rozwoju duchowego. BrzmiaÅ‚o ono mniej wiÄ™cej tak: “każdy autor naucza tego, z czym sam siÄ™ zmaga”.

 

 Zobacz także:

Jak być szczęśliwym

Czy można tańczyć w łóżku, czy można medytować w tańcu

Co ukrywasz w swoich zakamarkach

Rozwój osobisty człowieka

Inspiracje – 25 motywacyjnych cytatów